Ben levado sempre

Ben levado sempre fun e coidadiño

que non sempre me trataron con reparo,

non hai queixa de como foi o noso trato,

mais fun perdendo eu sempre do meu lado.

Ben levado pola conta que me tiña,

sempre andando cara min, ao meu tellado,

e non hai unha perda máis sentida

co que ten cada un ao seu coidado.

Ben levado dicían de min as mulleriñas

aquelas que sempre me amolaron,

as mesmas que dicían que eran mociñas

a pesares dos anos que pasaron.

Ben levado ata a familia de min dicía

cando facían o que acordaran,

e como xa todo tiñan feito, sen malicia,

amosábanme o que tiñan acabado.

Ben levado, madia leva!

¡Qué camiño tan difícil!

Estás de ferruxe emporcallada,
mergullada nesa auga
que traen os ríos da túa historia,
fluíndo sempre coma un manancial,
pero xa na metade da corrente,
mentres cara a beira deixache
á lama dos rumores da envexa,
coa auga case parada dos silencios
e eludindo todo iso,
no mesmo vértice da canle,
vas batendo cos cantos rodados
das equivocacións.

Aquí á pedra deixou á pegada
do paso precipitado e insistente
e máis alá es ti quen turra
contra os seixos da indiferenza.

A calma do remanso ou os meandros
da paz de espírito quedan lonxe aínda.

¡Qué traballo ten á lúa!

Á lúa cre que por ser á raíña da noite,
todo ó ve ca súa cara branca,
pero os amantes esconden ó seu amor entre as arbores.

Cre que coa súa altura dominante,
nada escapa ao seu control,
mais os namorados ganduxan corazóns tras os enreixados.

Á lúa quere ver que ai tras os beixos
e vixía silente toda á noite,
pero so ve o lombo dos amadores.

Conta á lúa e reconta as xentes que se acochan tras as sombras,
dise para ela, - están todos ben atopados –
mais cando flúe ó amor, unha brétema lle empana á vista.

O seu traballo na quenda da noite á deixa esgotada,
cando ó acaba vaise pensando nos misterios que deixa sen descubrir,
porque deseguida chega á alborada.

Queixume de violín

Entre algodóns de tristura
e o manancial de dor,
ao fondo debúxase o infinito,
anque os dedos non chegan
a saborear ó horizonte.

Sen embargo qué difícil é levar á existencia
cando xa se deu todo por perdido,
unha sinxela airexa deita un corpo
deixándoo inerte, sen vida.
Tal vez xa non a tiña, antes dese ar.

Non se ve fulgor ao remate do túnel,
quizais non exista esa pasaxe,
o cambiáron de sitio
ou sinxelamente está pechado
por pensamentos absurdos.

So un halo de luz brilla no límite da súa esperanza
e buscase ese limiar do gozo,
cos berros choromicas do violín de fondo
sen ter en conta os farrapos da alma,
nin o maltreito do corpo.

O xoves día 19 de maio, participei nun recital de homenaxe a Lois Pereiro xunto aos meus compañeiros do grupo Diversos de poesía, aquí poño o cartel anunciador e o poema que recitei.

Poema póstumo (1992-94): Curiosidade


Saber que está un a morte
e o corpo é unha imaxe de batalla,
unha carnicería no cerebro.

Permitirías ti, amor deserto,
que nesta febre penitente abrise
a derradeira porta e a pechase
detrás miña, sonámbulo e impasible,
ou porías o pé
entre ela e o destino?

Novembro, 92

Aínda así

Son a noite que persigue a túa estrela,
o raio azul que entrando pola túa fiestra
tenta de durmirte,
a inquietude que aniña na túa mente,
a preocupación de ser así ou non ser
por se a lei non o permite.
Son o que busca o teu sorriso coma se fora
un manancial de auga clara,
o que acaricia o teu soño para que broten
rosas na túa face.
O que quixera ter a calidez da túa alma,
o que desminte ao tempo, cando te miro,
o que te operou de ostracismo.
Son a rotundidade dos teus senos
cando queres que se che note decidida
a dar ese paso adiante.
Iso e moito máis son, con tal de estar ao teu lado.

Auga de lúa

No meu paseo noctámbulo busco a orografía do teu corpo,
ao non atopala tento acudir á astroloxía,
por se hai algo nas alturas que poda informarme
e vago coa vista posta no firmamento.

Auga de lúa que en metade da miña noite
golpea o vidro cego da miña memoria,
desvanecendo os meus soños.

Auga de luz que afoga o meu pensamento
suxeitándoo ao cabeceiro da miña cama,
cristal nocturno que se opaca
vulnerado polas sombras.

Auga de lúa que coma se foran as súas bágoas,
caen enriba da miña cara e branquean as charcas,
iluminando a miña mente con recordos
das túas noites molladas.

Aínda encontro as verbas

Deixei a idade das aventuras,
vivo no ciclo da regresión, da tolerancia,
da aceptación sen condicións
e non quero camiñar pola era do esquecemento.

Fun unha árbore verde de folla caduca,
as miñas ramas sempre imploraban ao ceo,
abrigadas con moitas follas cheas de poemas,
as raíces recibían do entorno as palabras
necesarias para alimentarme.

Agora semiseco polo tempo transcorrido,
busco nas arterias os versos adecuados
que me permitan subsistir
e cruzar as portas das estacións,
a pesares dos outonos que rouban a miña vestimenta.

Teño que dicirche adeus

Viches perlar os meus ollos sen inmutarte
tal vez notaches a creba na miña voz,
a emoción contida naquel instante.

Sentín que perdía a vida ao despedirme,
nada será o mesmo sen a túa presenza,
non volverei ter o teu sorriso que xa non será meu,
nin sentirei a túa ledicia enriba da miña pel,
non volverei a querer a ninguén como te quixen a ti,
nin pecharei meus brazos sobre outro corpo,
porque a túa imaxe teño gravada a lume
e xa para sempre estará comigo.

Se eu soubera de isto

Se eu soubera de isto,
faría un poema
que quedara na túa memoria,
un poema que ao recordalo,
saberías canto che quero.

Se eu soubera de isto,
pintaría un cadro
coa miña voz e as miñas letras,
para que as cores,
mantivérante alto o ánimo.

Se eu soubera de isto,
unhas caricias debuxaría,
que ao velas as sentiras
por todo o teu corpo e os bicos
navegarían polo ar buscándose.
¡Ai, se eu soubera de isto!