Muñeira

Muñeira
Oleo del pintor Portas Leirado

23 sept. 2011

Sentimento



Liberado de ataduras compartidas,
con este corpo de invernos enquistados,
busquei para darche floracións,
atopando sazonado no teu
un arco da vella de sabores que me enche,
unha paisaxe familiar que me abraia,
un gozo que excede o humano,
para enterrarse na profundidade dos soños,
aqueles nos que a un delátalle o sorriso.

É cruzando o deserto cando a súa area,
non chega para encher tanto reloxo,
e as estrelas tan luminosas e tan fermosas
non che dan a posibilidade de contalas,
pero recreado nese paraxe nocturno,
é cando doume conta da dimensión
dese entrañable sentimento que atesouras,
é nesa soidade onde recoñezo
o cariño que envorcas na miña humilde persoa.

2 comentarios:

Concha López Fernández dijo...

É difícl facer un comentario a un sentimento coma o que describes, tal vez porque hai demasiada fondura nas palabras e... igual non dou chegado a ela.

Balteu dijo...

Moitas grazas Concha, o importante é que o que dí o poema che chegue a ti.

Bicos