Muñeira

Muñeira
Oleo del pintor Portas Leirado

15 oct. 2012

Outra folla ao ar



Levaba un bo tempo matinando
o que ía facer, era rebelde,
estaba contra o sistema establecido e
quería voar contra corrente,
dicía que non era unha ovella.
Pendurouse outro pouco e
por fin deixouse ir co ar,
ao fin de contas …,
quén quere ser a primeira
en cambialo mundo,
é moi traballoso e …
total non che fan caso
é moita responsabilidade,
é mellor facer coma todas,
que o vento leve a onde queira,
se hai que tirarse ao chan e
nos pisan, que o fagan,
que loiten outros,
estase tan cómodo sen facer nada …,
xa sairemos de esta,
¡é mellor non pensar!



Ilustración copiada de Fotos y dibujos de Internet

6 comentarios:

fonsilleda dijo...

É unha bonita metáfora. E non é tan malo nin cativo, tal como van as cousas, deixarse levar por o ar. As veces, como dis no poema é mellor non matinar..., sin deixar de ser ti mesmo.

Balteu dijo...

Moitas grazas prezada Ana, por deixar a túa pegada nas miñas letras. Penso eu que é malísimo deixarse levar polo ar do que goberna, pois il cre que “o que cala otorga” e encontrase favorecido polo silencio, o que pasa é que isto é de tal proporción que ninguén fai nada e como estamos todos aborregados comeranos o lobo.

fonsilleda dijo...

Coido que en un poema de Curros dicía falando de Rosaía: "comesta dos lobos, comesta morreu"
¿O mundo xira?.
Mais bicos tamén

fonsilleda dijo...

Vai sin reler e mal, loxico.

Concha L. F. dijo...

E fermoso deixarse levar pola airexa do outono e que ela te conduza a lugares descoñecidos!

Balteu dijo...

Xa, tes razón que é fermoso o que dis, mais neste outono no que voan moitas máis cousas que as follas, e triste ver que a pesar de que vemos que nos rouban, ninguén fai nada por amañalo, estamos coma ai anos, mexan por nos e dicimos que chove.
Grazas pola túa visita e o positivo comentario.