Muñeira

Muñeira
Oleo del pintor Portas Leirado

12 ene. 2012

Cristaliños de Swarovski



Ese ano que fuxe agochado

nas sombras da tristura,

lévase o amor dunha muller

feiticeira chea de galanura,

cuns olliños coma cristais de Swarovski

e unha voz melosa, agarimosa.

Pro a indiferenza murchou

toda flor de primavera desnortada.

Cavilou que iríalle mellor unha viaxe

que aturarme a min e deixoume

anclado no meu presente

sen posibilidade de albiscar o futuro con ela.

6 comentarios:

Concha L. F. dijo...

Ben. Igual a calquera hora aparece outra... Aínda que non teña a mirada coma esta, pero que encha o espazo cun sorriso...

Balteu dijo...

Graciñas Concha por aturarme e seguir a ler as miñas palabras.
Agradezoche tamén os ánimos que me das con esa posibilidade. Tes razón, se cadra aparece alguén, porqué non?

Bicos

fonsilleda dijo...

Ao millor o futuro con ela, non era tal.
E, sempre haberá outra, mellor, sen dúbida.
Bicos.

O swarovski a min as veces, paréceme talmente un engano.

Balteu dijo...

Nunca se sabe Ana, o futuro non é unha cousa que se poida coller coa man, agardemos pola do sorriso...
Enganase o que quer Ana, todo o mundo sabe que son cristais.

Maribel-bel dijo...

É a vida, o tempo que non se detén aínda que busquemos e teñamos ese momento preciso para ancorarnos, sempre o reloxo camiña de novo. Unha apertiña e un sorriso.

Balteu dijo...

Sí, poida que teñas razón Maribel, en calquer caso, o reloxo pódese deter, máis o tempo non espera a ninguén.