Muñeira

Muñeira
Oleo del pintor Portas Leirado

24 may. 2012

Estalido sen bomba




Qué difícil é sentir unha perda,
levando todo sempre dentro,
cómo asumir que non están
se aínda temos fresco o seu recordo,
qué podemos facer no espazo infinito do tempo,
se todo acabou e aínda os sentimos.

Non é verdade que o deserto do esquecemento,
chegue sen apenas percibilo e cubra os nosos recordos,
esa area voa na nosa memoria
e o vento da nostalxia descubre os corpos
que evocamos no pensamento,
facéndonos revivir aquelo que morreu.

Cada vez que chega o outono,
despréndome dos meus amores
como fan as arbores de folla caduca.
A veces miro ese espectáculo do desprendemento
e digo “outra folla, outro amor que se vai”
logo aparece o inverno que molla
e desfai eses follaxes nutrindo a terra,
os seus fríos endurecen os corpos,
os sumen nun letargo apático
e cando un, trasposto e somnolento
apenas pode abrir un ollo,
un raio do sol ilumina a escena,
todo se enche de cor brotando
botóns e novas follas que aledan
ao mais triste dos mortais.

No hay comentarios: