Muñeira

Muñeira
Oleo del pintor Portas Leirado

2 jul. 2009

Sen ti


Vivo cego de min
triste amargura,
de non verte preto,
como quixera,
e rexeito a tolemia de esquecerte,
pola esperanza de terte todos os días.
¡Ai, feliz aquel que en todo instante,
a túa imaxe ten na súa procura!
¡como envexo eu a quen contempla,
a túa adorada galanura!
Se estiveses aquí, a miña beira,
en constante cruce de miradas,
con esa luz que irradia o teu sorriso,
non habería ninguén que me atopara.

6 comentarios:

fonsilleda dijo...

Xa che dixen noutro espazo, apaixonados versos cheos de nostálxica tenrura.
Un acio de cereixas, ¡estan tan boas!

Balteu dijo...

Xa o teño lido Ana, nembargante, graciñas polas verbas vertidas aquí, é unha ledicia que che parezan así como dis.

Un acio de bicos (non engordan)

Zarela dijo...

lo esencial lo entendí, y me parecio hermoso

Balteu dijo...

Bienvenida a mis letras Zarela, me alegra mucho tu visita y también que encuentres hermoso mi poema.

Un cordial saludo.

Dante dijo...

Non hai distancia algunha, irmán, que de paso ao esquecemento cando o corazón se entrega. Boas letras, para un moi bo poema. Sempre é un gusto pasar polo teu espazo. Deixo un abrazo.

Balteu dijo...

Tes razón Dante, non ai distancia que valga para ese esquecemento, cando se entrega o corazón.
Celebro que che parezan boas as miñas verbas e que che gusten.
É un luxo terte por aquí léndoas e comentándoas.
Moitas grazas meu amigo.

Unha aperta.