Cansos das farsas

Estamos cheos de horror,

debullando medo sen velo xeito

dun amaño tan sequera a nivel local,

cunha crise inventada e colocada

por xente sen escrúpulo ningún,

xente sen educación moral,

aos que tanto lle ten o dano que fan,

e os dirixentes que pretenden pescar troitas

neste río revolto da política económica,

non miran tampouco de salvar os mobles

do pouco que queda a rentes dos cidadáns.

Deste xeito o persoal transita entre o paro

e o traballo fortuíto que con moita sorte,

pode aparecerlle a alguén.

Familias enteiras viven da caridade,

os enfermos por medo a ter que pagar

as menciñas co escaso carto que aínda teñen,

prefiren  curar con medios naturais ou morrer,

a maioría rexeita formar parte das

interminables listas de espera.

As garderías e colexios infantís quedarán desertas

ao non poder sufragar os gastos.

Esta é a imaxe que un renegado desta terra,

da do seu pais polo mundo adiante,

inútil, ignorante, larchán, coma un feirante,

vai vendendo o que non ten noutros países co escoitan.

 

A promesa do vals

O inverno cru non se fixo esperar,

mais coa túa presenza non podía notalo.

Aquel  mes de xaneiro era moi especial,

en Viena séguese bailando o vals

e os nosos sentidos máis hábiles que os nosos pes,

voaban cara ao escenario do palacio,

alí practicamos tal coma habíamos ensaiado.

Era imposible parar a danza das nosas mans

e a música? parece que aínda está soando

escoitala, meu amor? esquece os setenta anos,

estás nova e fermosa e teus pes deslízanse no espazo.

Oh, qué ben tarareas, segue, prefiro escoitarte!

e notase tan cálido o teu alento na caluga …

non, non cerres os ollos aínda, ese maquillaxe quedache perfecto

pero se queres descansa, non é preciso bailar todas as pezas,

eu seguirei por ti tarareando, tarararará, rará, rara …

Imaxe copiada de Imaxes de Internet.

Raíña miña

Coñézote desde hai moito tempo

e ámote en silencio e en segredo,

nunca cho dixen porque ti

sempre estabas colgada do brazo,

dalgún outro home.

Vexo a sorpresa pintada na túa faciana,

mais isto é algo que me bule dentro

desde fai moitos anos

e tiña que contarcho como fora

pois non podo gardalo máis tempo.

Se o home que te acompaña

non te trata coma ti mereces,

se cadra precisas outro adorador ,

raíña.miña

Un beixo oblicuo

Reducín a túa posibilidade de fuxir, a cero,

cando  che din un beixo oblicuo

cerrando a comisura dos teus beizos.

A miña lingua recolleu os teus pensamentos,

transmitindo as miñas papilas os teus movementos,

antes de que estes se orixinaran

e así pararte en seco.

Non foi necesario mover outro músculo,

porque todos eles se distenderon,

provocando máis bicos e sorrisos.



Imaxe copiada de Imaxes de Internet.

Sen título

Deixa que os corpos se toquen,

que conecten os seus camiños,

que ao percibir os sentidos,

todas as súas partes se encaixen.

Coa calidez do teu,

quero eu rozar meu corpo,

para que note o teu corpo,

a música do arrolo meu.

Así corpo a corpo unidos,

teu muiñar e meus anhelos,

desterraremos os celos,

que nos deixaron durmidos.

Que ese letargo sufrido,

en anos de abstraccións,

quebraron as ilusións,

que tíñamos compartido.

Sendo este amor desatino,

sen mirar razoamento,

deixarei a miña voz ao vento,

confiando no ser Divino.

Estalido sen bomba

Qué difícil é sentir unha perda,

levando todo sempre dentro,

cómo asumir que non están

se aínda temos fresco o seu recordo,

qué podemos facer no espazo infinito do tempo,

se todo acabou e aínda os sentimos.

Non é verdade que o deserto do esquecemento,

chegue sen apenas percibilo e cubra os nosos recordos,

esa area voa na nosa memoria

e o vento da nostalxia descubre os corpos

que evocamos no pensamento,

facéndonos revivir aquelo que morreu.

Cada vez que chega o outono,

despréndome dos meus amores

como fan as arbores de folla caduca.

A veces miro ese espectáculo do desprendemento

e digo “outra folla, outro amor que se vai”

logo aparece o inverno que molla

e desfai eses follaxes nutrindo a terra,

os seus fríos endurecen os corpos,

os sumen nun letargo apático

e cando un, trasposto e somnolento

apenas pode abrir un ollo,

un raio do sol ilumina a escena,

todo se enche de cor brotando

botóns e novas follas que aledan

ao mais triste dos mortais.

A escada do esquecemento

Meu amor, subín a esqueira para chegar a os teus beizos

e a baixei de novo para ancorarme a os teus brazos,

cantas veces terémola recorrido arriba e abaixo,

buscándonos, tentando de esquivar os obstáculos que nos separaban,

que nos colocaban arriba a un e abaixo ao outro,

con chanzos polo medio,

que aos dous se nos facían arduos de recorrer,

así a escada entre ti e máis eu foi crecendo,

ata que a baixamos rolando

e deixando en cada banzo

parte do que nos costara construíla,

no último, tan baixo tíñamos caído,

que xa non nos coñecíamos e ao mirarnos,

so víamos as nubes do noso pasado

aloxándose tecidas de escuros cores.

Hoxe que din coa cabeza contra o chán,

que xa non me quedan chanzos que baixar,

dinme conta do brutal fracaso

e sentado no que posiblemente é o último banzo,

repasei a nosa historia paso a paso,

marquei os meus erros na pel coma tatuaxes

e xúroche que subirei esa escada de xeonllos

as veces que foran precisas,

ata que do meu pelexo se borren esas marcas

e podamos esquecer a escada.




Ilustración copiada de Grupo Búho

Sen dúbida

Creo que te quero,

sí, sen dúbida quérote,

a pesar do tempo que fai

que non nos vemos,

é máis, nin sequera

recordo o teu último beixo,

pero sí, quérote sen dúbida,

a pesar do tempo que fai

que non temos sexo,

xa non recordo en qué lugar

foi o último sitio onde

o temos feito,

pero a paixón so é

un cómplice do amor,

sí, aínda así quérote,

de isto non hai dúbida.

Sabes qué recordo ben?

o sabor a froitos do bosque

dos teus beizos carnosos,

aínda que tal vez era o carmín

que os envolvía e eu devoraba.

Realmente esquecinme

desde cando ocórreme isto,

creo que quérote de toda a vida,

sí, sí, sen dúbida ameite sempre.

Por non ver tanto horror

Fun ao xardín do silencio


e alí vin a túa imaxe impartindo paz

as animas que partían,

mostrando que non xulgas

se non que reconfortas coa túa compañía,

axudando a traspasar o limiar.

Sen embargo que por vontade propia

tapes os ollos para non ver,

fíxome pensar que algo grave

querías ocultarlle a túa vista.

O mausoleo e o recordo

aos nenos mortos nas guerras,

faime comprender que é a ignominia,

eses horribles crimes cometidos contra a inocencia,

o que fai que ocultes teus ollos

para non ver as caras dos culpables.

Estes mártires ignorados non terán a súa imaxe nos altares,

serán anónimas vítimas esquecidas,

sen sequera un lugar onde seus nomes figuren,

serán …, coma din os señores das guerras,

danos colaterais e seguirán morrendo por todo o mundo.





Imaxe copiada de Grupo Búho