Sen título

Deixa que os corpos se toquen,

que conecten os seus camiños,

que ao percibir os sentidos,

todas as súas partes se encaixen.

Coa calidez do teu,

quero eu rozar meu corpo,

para que note o teu corpo,

a música do arrolo meu.

Así corpo a corpo unidos,

teu muiñar e meus anhelos,

desterraremos os celos,

que nos deixaron durmidos.

Que ese letargo sufrido,

en anos de abstraccións,

quebraron as ilusións,

que tíñamos compartido.

Sendo este amor desatino,

sen mirar razoamento,

deixarei a miña voz ao vento,

confiando no ser Divino.

Estalido sen bomba

Qué difícil é sentir unha perda,

levando todo sempre dentro,

cómo asumir que non están

se aínda temos fresco o seu recordo,

qué podemos facer no espazo infinito do tempo,

se todo acabou e aínda os sentimos.

Non é verdade que o deserto do esquecemento,

chegue sen apenas percibilo e cubra os nosos recordos,

esa area voa na nosa memoria

e o vento da nostalxia descubre os corpos

que evocamos no pensamento,

facéndonos revivir aquelo que morreu.

Cada vez que chega o outono,

despréndome dos meus amores

como fan as arbores de folla caduca.

A veces miro ese espectáculo do desprendemento

e digo “outra folla, outro amor que se vai”

logo aparece o inverno que molla

e desfai eses follaxes nutrindo a terra,

os seus fríos endurecen os corpos,

os sumen nun letargo apático

e cando un, trasposto e somnolento

apenas pode abrir un ollo,

un raio do sol ilumina a escena,

todo se enche de cor brotando

botóns e novas follas que aledan

ao mais triste dos mortais.

A escada do esquecemento

Meu amor, subín a esqueira para chegar a os teus beizos

e a baixei de novo para ancorarme a os teus brazos,

cantas veces terémola recorrido arriba e abaixo,

buscándonos, tentando de esquivar os obstáculos que nos separaban,

que nos colocaban arriba a un e abaixo ao outro,

con chanzos polo medio,

que aos dous se nos facían arduos de recorrer,

así a escada entre ti e máis eu foi crecendo,

ata que a baixamos rolando

e deixando en cada banzo

parte do que nos costara construíla,

no último, tan baixo tíñamos caído,

que xa non nos coñecíamos e ao mirarnos,

so víamos as nubes do noso pasado

aloxándose tecidas de escuros cores.

Hoxe que din coa cabeza contra o chán,

que xa non me quedan chanzos que baixar,

dinme conta do brutal fracaso

e sentado no que posiblemente é o último banzo,

repasei a nosa historia paso a paso,

marquei os meus erros na pel coma tatuaxes

e xúroche que subirei esa escada de xeonllos

as veces que foran precisas,

ata que do meu pelexo se borren esas marcas

e podamos esquecer a escada.




Ilustración copiada de Grupo Búho

Sen dúbida

Creo que te quero,

sí, sen dúbida quérote,

a pesar do tempo que fai

que non nos vemos,

é máis, nin sequera

recordo o teu último beixo,

pero sí, quérote sen dúbida,

a pesar do tempo que fai

que non temos sexo,

xa non recordo en qué lugar

foi o último sitio onde

o temos feito,

pero a paixón so é

un cómplice do amor,

sí, aínda así quérote,

de isto non hai dúbida.

Sabes qué recordo ben?

o sabor a froitos do bosque

dos teus beizos carnosos,

aínda que tal vez era o carmín

que os envolvía e eu devoraba.

Realmente esquecinme

desde cando ocórreme isto,

creo que quérote de toda a vida,

sí, sí, sen dúbida ameite sempre.

Por non ver tanto horror

Fun ao xardín do silencio


e alí vin a túa imaxe impartindo paz

as animas que partían,

mostrando que non xulgas

se non que reconfortas coa túa compañía,

axudando a traspasar o limiar.

Sen embargo que por vontade propia

tapes os ollos para non ver,

fíxome pensar que algo grave

querías ocultarlle a túa vista.

O mausoleo e o recordo

aos nenos mortos nas guerras,

faime comprender que é a ignominia,

eses horribles crimes cometidos contra a inocencia,

o que fai que ocultes teus ollos

para non ver as caras dos culpables.

Estes mártires ignorados non terán a súa imaxe nos altares,

serán anónimas vítimas esquecidas,

sen sequera un lugar onde seus nomes figuren,

serán …, coma din os señores das guerras,

danos colaterais e seguirán morrendo por todo o mundo.





Imaxe copiada de Grupo Búho

Sempre espero que volvan

Deixei a porta aberta e se marcharon todos:


os amigos da infancia elixiron outros camiños

que non son coincidentes co meu,

a familia foise pouco a pouco case sen darme conta,

meus pais camiño do infinito indefinido,

meus irmáns non se despediron pero seguro que se afastaron,

dona, fillos ou calquera que a eles se pareza,

fai tempo que decidiron que estarían mellor fora,

meus amigos compañeiros de tantos anos de traballos,

quedaron ocupados nos seus asuntos e eu xubileinos,

os novos amigos camaradas e incluso confidentes da última afección,

entran e saen coa maior naturalidade, para iso son as portas …

Pero ben pensado, decidín que tirarei con esta,

por se algún día se lles ocorrira vir a todos xuntos,

non quero que se atoen, mellor que vexan que os espero

a todos eles cos brazos abertos.

Cristaliños de Swarovski

Ese ano que fuxe agochado

nas sombras da tristura,

lévase o amor dunha muller

feiticeira chea de galanura,

cuns olliños coma cristais de Swarovski

e unha voz melosa, agarimosa.

Pro a indiferenza murchou

toda flor de primavera desnortada.

Cavilou que iríalle mellor unha viaxe

que aturarme a min e deixoume

anclado no meu presente

sen posibilidade de albiscar o futuro con ela.

Haikus

Outono

O vento brúa

na baleira figueira,

non torna a roupa.

Decembro obriga,

sen follas e sen landras

quedou o carballo.



Xunto ao camiño

abateuse unha arbore,

cruza o destino




Ilustración copiada de Imágenes de otoño, en Internet

Froito de cerna

Froito da conversa que tivemos,

pariches un razoamento

que foi crecendo,

cando comprendín

que era certo.

Eu son meu soamente

e ninguén me ten,

porque non me quere.



De primeiras asolagoume

e nada canto facía tiña xeito,

mais logo fun sacando

a faciana cara arriba

e chapuzando aínda

no meu desconcerto,

sentín latexar o meu peito,

enchéndome de savia nova,

ata a derradeira rama.

A ilustración é copia de Dibujos de árboles para colorear de Internet

Pasamento dun sen teito

Fuches deixando

que as cordas que tiñas coa familia,

afrouxaran ata perderse no espazo tempo,

e ben pensado,

xa nada te unía ao mundo,

decidiches entón que as necesidades do corpo

administrábalas ti,

así comías cando che petaba

e durmías no primeiro cuberto no que podías

meter o saco.

Vivías ao carón do que che daban,

acochando a mirada no alcohol de cartón,

envellecendo ese corpo de home aínda mozo,

apto para o traballo pola idade pero inadecuado

polo gastado e desfeito,

fuxiches da xente que che daba ordes,

dos que che dicían como e cando tiñas que facer

isto ou aquilo,

dos que querían terte preto para controlarte.

Realmente sempre fuches coma un can sen dono,

desconfiando da man dos humanos

e disposto a saír correndo se a movían cara a ti.

Realmente non deixaches de ser o pequeno

que espera que súa nai o durma no berce,

ou nese saco no que semellas aniñarte.