Declaración de intencións

E se a natureza me convertera

noutra cousa que non fora humano?

podendo escoller …

Se fora bicho, sería vagalume,

tentaría de alumarche o camiño

co meu foco, sempre prendido de noite.

Se fora herba, gustaríame ser Herba Abelleira,

sementando o aroma todo arredor

e cas traballadoras da mel zumbando.

E se fora árbore, un carballo que che dera sombra

nos días de sol quente, mentres o teu corpo

deitado ao meu carón lee un libro de poesía.

Se fose paxaro, un Papo Rubio para que che gustara

verme e de cando en vez cantarche un pouco.

De ser outro animal, preferiría ser cabalo,

para pasearte sentada no meu lombo.

Pero sendo humano, recoñézome coma o máis humilde

dos teus servos, disposto a facer canto esté ao alcance

da miña man, para que sexas feliz.

A unha ave que pasou por aquí

Nun descoido deixei a xanela aberta

e sen permiso colouse dentro

unha ave namoradeira

que levou o meu corazón con ela,

colleuno coas súas as

e acariñouno entre as plumas.

Ao calor daquelas caricias,

ó corazón deixouse ir e ferveu de amor

por aquel ser voador que voando se foi,

deixando as miñas entrañas doídas

e cheas dun profundo amargor.

Mais na primavera seguinte,

outra ave anxelical pousouse ao meu carón,

cobizouse onda min e ofrecinlle o meu cariño,

fixemos o noso niño cos folgos dese amor

e ao chegar a invernía emigrou cara o seu pais.

Está visto que non son quen de manter

ao meu lado a ningunha andoriña,

que mantén a costume de voar noutras

latitudes afastadas do meu niño,

e so quédame por preguntar

¿cómo podes vivir tan lonxe de min

ave do meu paraíso?

A solista da Banda

Tocabas a frauta traveseira

e o teu encanto alelaba,

aos trinta mil oíntes pendentes

da dozura das notas que espallabas ao ar,

presinto que a peza musical

que viña da gran orquestra,

a nos tíñanos sen coidado,

pois so escoitabamos o teu instrumento.

Ti allea ao fervor da xente,

seguías ao teu sen reparar noutra cousa,

e nos, bobiños coma estabamos

aplaudímoste sen darnos conta

que a peza non rematara

obrigando ao director a parar a orquestra.

Foi entón cando te deches conta

de que era a ti a quen aplaudíamos,

e ti moi humildemente nos saudaches,

o director mandou comezar de novo

e nos tornamos a soñar.

Es un anxo?

Teño calosidade nos ollos de tanto mirarte

e as pálpebras semellan estar fixas

por non perder ningún detalle teu.

Mesmo con coñecer de memoria a túa silueta,

gústame percorrela coa vista ao contraluz,

pois esa figuriña que tes tenme encantado

e babeo coma un bobo cada vez que te teño diante,

so volvo en min cando me falas

e aínda que me gusta escoitarte,

relaxo a visión co teu contorno.

As veces paréceme ver as nas túas costas

e penso que certamente es un anxo,

pois so un ser así pode facer tanto ben aos demais

sen pensar nel

e síntome privilexiado por coñecerte.

O terrorista do verso

Levo un tempo encabuxado

por mor de non ter comunicación contigo.

 

As veces síntome tan violento,

que penso en volverme terrorista da palabra,

e poñerte bombas de letras que estalen ao teu paso

e que caian ao chan compoñendo frases e versos,

que debuxen a túa face sen beizos e coas cellas ergueitas.

 

As veces síntome tan orfo da túa consideración,

que penso inmolarme co lume de vocábulos ardentes,

ou poñerme con unha pancarta na que diga,

que non me dis nada e que me tes deixado da voz.

 

As veces síntome tan lonxe da túa vontade,

que ocorréseme facerche camiños de linguaxe,

para que che sexa máis fácil tomalos e achegarte a min.

Tes o meu corpo

Tes o meu corpo,

xa, tes o meu corpo pero non o meu espírito,

a miña anima, o meu sentimento máis profundo.

Tes o meu corpo e de il fas todo canto queres,

noto como obedece todos os teus requirimentos,

pero o meu espírito vaga libremente,

por campos de flores,

de cores que nin imaxinarte porías.

Me tes e son o teu escravo,

meu corpo está presto a atender

ata a máis leve das túas indicacións,

pero a miña mente …

ah, ela cruza vals fermosísimos,

perdese entre nubes de imaxinarias figuras

e consegue evadir sorrisos por entre os barrotes dos meus dentes.