Espértame para almorzar

Non podo darche a lúa,

pero sí achegarte a ela cos meus versos.

Quizais miñas mans non alcancen

a entregarche todo canto mereces,

pero verás nos meus ollos o amor que te teño.

É probable que meus pasos

non vaian na dirección dos teus,

pero meus pés gardarán as túas pegadas.

 Se no camiño nos xuntásemos,

meus brazos arremedarían ás enredadeiras

para apertarse a teu corpo

e os meus beizos procurarían os teus

só para almorzar teus bicos.

Declaración de intencións

E se a natureza me convertera

noutra cousa que non fora humano?

podendo escoller …

Se fora bicho, sería vagalume,

tentaría de alumarche o camiño

co meu foco, sempre prendido de noite.

Se fora herba, gustaríame ser Herba Abelleira,

sementando o aroma todo arredor

e cas traballadoras da mel zumbando.

E se fora árbore, un carballo que che dera sombra

nos días de sol quente, mentres o teu corpo

deitado ao meu carón lee un libro de poesía.

Se fose paxaro, un Papo Rubio para que che gustara

verme e de cando en vez cantarche un pouco.

De ser outro animal, preferiría ser cabalo,

para pasearte sentada no meu lombo.

Pero sendo humano, recoñézome coma o máis humilde

dos teus servos, disposto a facer canto esté ao alcance

da miña man, para que sexas feliz.

A unha ave que pasou por aquí

Nun descoido deixei a xanela aberta

e sen permiso colouse dentro

unha ave namoradeira

que levou o meu corazón con ela,

colleuno coas súas as

e acariñouno entre as plumas.

Ao calor daquelas caricias,

ó corazón deixouse ir e ferveu de amor

por aquel ser voador que voando se foi,

deixando as miñas entrañas doídas

e cheas dun profundo amargor.

Mais na primavera seguinte,

outra ave anxelical pousouse ao meu carón,

cobizouse onda min e ofrecinlle o meu cariño,

fixemos o noso niño cos folgos dese amor

e ao chegar a invernía emigrou cara o seu pais.

Está visto que non son quen de manter

ao meu lado a ningunha andoriña,

que mantén a costume de voar noutras

latitudes afastadas do meu niño,

e so quédame por preguntar

¿cómo podes vivir tan lonxe de min

ave do meu paraíso?

A solista da Banda

Tocabas a frauta traveseira

e o teu encanto alelaba,

aos trinta mil oíntes pendentes

da dozura das notas que espallabas ao ar,

presinto que a peza musical

que viña da gran orquestra,

a nos tíñanos sen coidado,

pois so escoitabamos o teu instrumento.

Ti allea ao fervor da xente,

seguías ao teu sen reparar noutra cousa,

e nos, bobiños coma estabamos

aplaudímoste sen darnos conta

que a peza non rematara

obrigando ao director a parar a orquestra.

Foi entón cando te deches conta

de que era a ti a quen aplaudíamos,

e ti moi humildemente nos saudaches,

o director mandou comezar de novo

e nos tornamos a soñar.