Pasamento dun sen teito

Fuches deixando

que as cordas que tiñas coa familia,

afrouxaran ata perderse no espazo tempo,

e ben pensado,

xa nada te unía ao mundo,

decidiches entón que as necesidades do corpo

administrábalas ti,

así comías cando che petaba

e durmías no primeiro cuberto no que podías

meter o saco.

Vivías ao carón do que che daban,

acochando a mirada no alcohol de cartón,

envellecendo ese corpo de home aínda mozo,

apto para o traballo pola idade pero inadecuado

polo gastado e desfeito,

fuxiches da xente que che daba ordes,

dos que che dicían como e cando tiñas que facer

isto ou aquilo,

dos que querían terte preto para controlarte.

Realmente sempre fuches coma un can sen dono,

desconfiando da man dos humanos

e disposto a saír correndo se a movían cara a ti.

Realmente non deixaches de ser o pequeno

que espera que súa nai o durma no berce,

ou nese saco no que semellas aniñarte.

Espinelas do rincón do Macondo.

Estou preto dos poetas,

inanimado sen fala,

facéndome oco na sala.

Notable o mesmo cas letras,

mais que non sempre discretas,

postas nos beizos Diversos,

que non so derraman versos

nas súas sesións matinais.

Ben sabido que xamáis,

tornaranse moi dispersos.

Desde o meu posto ben vexo

que é o que len estes vates,

que dos textos fan debates

sen deixar dubida algunha,

resumindo o dito nunha

acta e memoria do día,

que describe a maioría

do que aquí fan estes bardos,

que xuntos e sen encargos

gozan dun café a porfía.

Onte a noite soñei co sol do teu sorriso


e unha calor pendurou nos meus beizos a flor da ledicia,

nin imaxinarte podes comprender o meu gozo,

atopei un intre de felicidade, mais …

ao espertar e notar a túa falta,

nuboeiros cheos de auga bateáronme a face.

Sentimento

Liberado de ataduras compartidas,

con este corpo de invernos enquistados,

busquei para darche floracións,

atopando sazonado no teu

un arco da vella de sabores que me enche,

unha paisaxe familiar que me abraia,

un gozo que excede o humano,

para enterrarse na profundidade dos soños,

aqueles nos que a un delátalle o sorriso.

É cruzando o deserto cando a súa area,

non chega para encher tanto reloxo,

e as estrelas tan luminosas e tan fermosas

non che dan a posibilidade de contalas,

pero recreado nese paraxe nocturno,

é cando doume conta da dimensión

dese entrañable sentimento que atesouras,

é nesa soidade onde recoñezo

o cariño que envorcas na miña humilde persoa.

Ben levado sempre

Ben levado sempre fun e coidadiño

que non sempre me trataron con reparo,

non hai queixa de como foi o noso trato,

mais fun perdendo eu sempre do meu lado.

Ben levado pola conta que me tiña,

sempre andando cara min, ao meu tellado,

e non hai unha perda máis sentida

co que ten cada un ao seu coidado.

Ben levado dicían de min as mulleriñas

aquelas que sempre me amolaron,

as mesmas que dicían que eran mociñas

a pesares dos anos que pasaron.

Ben levado ata a familia de min dicía

cando facían o que acordaran,

e como xa todo tiñan feito, sen malicia,

amosábanme o que tiñan acabado.

Ben levado, madia leva!

¡Qué camiño tan difícil!

Estás de ferruxe emporcallada,
mergullada nesa auga
que traen os ríos da túa historia,
fluíndo sempre coma un manancial,
pero xa na metade da corrente,
mentres cara a beira deixache
á lama dos rumores da envexa,
coa auga case parada dos silencios
e eludindo todo iso,
no mesmo vértice da canle,
vas batendo cos cantos rodados
das equivocacións.

Aquí á pedra deixou á pegada
do paso precipitado e insistente
e máis alá es ti quen turra
contra os seixos da indiferenza.

A calma do remanso ou os meandros
da paz de espírito quedan lonxe aínda.

¡Qué traballo ten á lúa!

Á lúa cre que por ser á raíña da noite,
todo ó ve ca súa cara branca,
pero os amantes esconden ó seu amor entre as arbores.

Cre que coa súa altura dominante,
nada escapa ao seu control,
mais os namorados ganduxan corazóns tras os enreixados.

Á lúa quere ver que ai tras os beixos
e vixía silente toda á noite,
pero so ve o lombo dos amadores.

Conta á lúa e reconta as xentes que se acochan tras as sombras,
dise para ela, - están todos ben atopados –
mais cando flúe ó amor, unha brétema lle empana á vista.

O seu traballo na quenda da noite á deixa esgotada,
cando ó acaba vaise pensando nos misterios que deixa sen descubrir,
porque deseguida chega á alborada.

Queixume de violín

Entre algodóns de tristura
e o manancial de dor,
ao fondo debúxase o infinito,
anque os dedos non chegan
a saborear ó horizonte.

Sen embargo qué difícil é levar á existencia
cando xa se deu todo por perdido,
unha sinxela airexa deita un corpo
deixándoo inerte, sen vida.
Tal vez xa non a tiña, antes dese ar.

Non se ve fulgor ao remate do túnel,
quizais non exista esa pasaxe,
o cambiáron de sitio
ou sinxelamente está pechado
por pensamentos absurdos.

So un halo de luz brilla no límite da súa esperanza
e buscase ese limiar do gozo,
cos berros choromicas do violín de fondo
sen ter en conta os farrapos da alma,
nin o maltreito do corpo.

O xoves día 19 de maio, participei nun recital de homenaxe a Lois Pereiro xunto aos meus compañeiros do grupo Diversos de poesía, aquí poño o cartel anunciador e o poema que recitei.

Poema póstumo (1992-94): Curiosidade


Saber que está un a morte
e o corpo é unha imaxe de batalla,
unha carnicería no cerebro.

Permitirías ti, amor deserto,
que nesta febre penitente abrise
a derradeira porta e a pechase
detrás miña, sonámbulo e impasible,
ou porías o pé
entre ela e o destino?

Novembro, 92

Aínda así

Son a noite que persigue a túa estrela,
o raio azul que entrando pola túa fiestra
tenta de durmirte,
a inquietude que aniña na túa mente,
a preocupación de ser así ou non ser
por se a lei non o permite.
Son o que busca o teu sorriso coma se fora
un manancial de auga clara,
o que acaricia o teu soño para que broten
rosas na túa face.
O que quixera ter a calidez da túa alma,
o que desminte ao tempo, cando te miro,
o que te operou de ostracismo.
Son a rotundidade dos teus senos
cando queres que se che note decidida
a dar ese paso adiante.
Iso e moito máis son, con tal de estar ao teu lado.