Coa complicidade da Lúa

Volvín a faciana cara a flor do ceo
cando estaba á procura do teu corpo,
e pareceume ver nela un aceno de complicidade
cando pousei a man na túa nádega,
escondéndose logo tras unha nube
ao poñerche o meu bico no teu beixo nacente,
e puiden ver o seu sorriso
ao asomar de novo triunfante.
Bruou entón o vento,
e un Cúmulo, ameazou botarse enriba,
saltaches coma un resorte pedindo acubillo,
e dincho na paz do meu dormitorio.

Vaiamos xuntos

Ven, achégate a min,
teño un oquiño escolleito para ti
na miña nave espacial.
Seica ti queres atopar a Cruz do Sur,
buscarémola xuntos e poderemos
ser felices coa súa luz.

Quizais o sideroespacio nos teña reservados
miles de encontros máxicos,
millóns de momentos extraordinarios,
polo noso mundo estrelado.
Camiñemos con paso ledo,
rompendo moldes de dúbida e medo.

Ven, xúntate a min,
poderemos disfrutar das galaxias
que se achegan aos nosos ollos confesos,
esa pirotecnia divina que festexa
o noso ceo,
esas candeíñas que queren adiviñar,
os pensamentos sentidos.

Ven, xa é hora de partir,
salvando as barreiras
que tratan de afastarnos cos silencios,
fagamos desta viaxe un camiño
cara ao infinito xa eterno,
unha canle sen fin polo noso cosmos.

De pronto chegaches ti

Pisei un chanzo falso,
e a miña vida tornouse gris,
mais de pronto chegaches ti,
de primeiras, paseniño,
a modo.
E nun intre,
o arco da vella
cimbrou de súpeto
con todas as súas cores,
deixándome relaxado un tempo,
de azul pálido a ultramar profundo,
de verde amarelado a verdor escuro,
de marrón terroso a vermello apaixonado.
E xa non tiña acomodo en ningures,
sen a túa imaxe cerca de min,
onde queira que eu fora,
levábate no maxín,
se te tiña preto, mirábate engaiolado,
e se estabas lonxe, soñábate namorado.
Trocaches o meu mundo alumando a miña vida.

Nun burato negro

A Parca volveu a quedar embarazada,
seus fillos teñen fame e o sangue
non chega para encher todas as bocas.

Por riba da miña cabeza revoan os mosquitos,
parecen voitres ao asexo da súa presa,
por qué será que estes bichos saben
atopar tan facilmente a porcallada.

Alguén me dixo que arrecendo a flores,
certo, coma as funerarias, a flores de defunto.
Hoxe o sol púxose na mais amencer,
e unha negra escuridade sumiu o día.

Unha nube baleiroume o seu contido gris
e empapoume as roupas e os osos,
¡teño frío, mai!
e xa nada nin ninguén pode abrigarme.

Bicos ao ar

Déixame os beixos meu ben,
a rentes dos meus beizos,
e se non estou,
bótamos,
que mos traia o ar,
con eles virá a túa imaxe,
recordos enguedellados,
teño saudade de ti,
preciso estar ao teu carón,
escoitar a túa voz,
sentir os teus aloumiños,
¡morro polos teus bicos!
¡morro por unha aperta túa!

Elixo deixarme levar

Entre os soños mutilados,
de doces encantos vellos,
que quedaron postergados,
polo empuxe doutros novos,
descansa a alma tranquila,
recreando o sentimento,
esquecendo xa o añexo…

Elixir deixarse levar…
pola maxia dos sentidos,
polo camiño inalterable
que traza con amor a túa mirada,
polo xesto das túas mans,
ou quizais pola esencia sutil
que desprenden as túas verbas,
hipnotizado, ou encantado,
trasposto, ou namorado,
coma nun conto de fadas.

Deixándose levar coa mente,
preñada de imaxinarios encontros,
de miradas cómplices de desexo,
de caricias sen límite de nada,
de bicos roubados en cita
de noite solapada ao alba.

Pensamentos que o vento arrefría

Esculpidos no vento van os trinos dos paxaros,
aqueles que alumearon o noso amor de primavera,
os mesmos que danzaron entre arrolos o seu cortexo,
xuntaban seus picos, buscaban ramiñas para seus niños.

Recordo esas imaxes a pesares de que o vento aprema,
podo oír o seu canto cheo de luz e colorido,
aínda cando ti non estás aquí e o inverno brúa,
a paisaxe vestida coa súa roupaxe branca, cégame.

Nos nacarados outeiros podo ver o teu nome escrito,
é aquel que arredouse contigo para non volver,
o que se quedou afundido en cada poro da miña pel,
os beizos cítano de xeito inconsciente sen o meu permiso.

A mirada

¿Onde mirades meus ollos?
¿meus ollos onde mirades?
¡mirade onde ai que ollar!
cara adiante e sen vagar.

¿Onde mirades, traidores?
¡meus ollos, mirades lonxe!
cando o tempo ante vos pasa,
e non tentades de velo.

¿Onde mirades desleais?
¿seica vedes moito máis,
que o que rexe todo esto?
¡mirade en redor, e, presto!

Que para votarse a andar,
sen poñer sempre mal xesto,
con un pe diante e outro atrás,
ai que mirar con moito xeito.

Decídeme se o que vedes,
e tan grato que o resto…
parece que non é nada,
de cheos que estades de iso.

Na procura

Percorro camiños e corredoiras,
concas, montes, aldeas,
miro nos ríos e mares,
asexo as xentes que pasan,
por ver si é algunha de elas.

Busco a súa imaxe e os seus cariños,
busco os seus ollos e seu mirar,
degoiro tanto esas delicias,
que a miña ánima sofre se ela non está,
busco no fondo tela preto,
para querela cada día máis,
e non me esgoto nesta busca,
pois sei que un día a ei de atopar,
será xornada abraiante de ledicia,
de doce encanto, chea de paz.

Serei

Serei…,
¡quén sabe o qué serei!
por seguirche a onde vaias,
serei a túa sombra…¡quizais!
por estar achegado a túa saia,
serei a brisa que te levará,
por alumar o teu camiño,
convertereime na túa aura,
serei certeza para o teu corazón,
serei deleite dos teus sentidos,
e tal vez sendo quen son,
serei a túa mesma persoa,
pois nada mellor se me asoma,
para terte e ti terme,
que estar os dous nun só,
acaroados ate a morte.