Lume de campamento

Coñecina nun campamento de verán,

entabóamos conversa unha noite

que os vagalumes alumeaban as nosas lembranzas,

as de ela estaban nas antípodas das miñas,

pois non sei se por ser estranxeira tiña morriña da súa terra

ou tal vez porque xogando a lanzar a pedra a auga,

eu lembraba a miña nenez contando os votes que daba.

Debín aplacar a súa melancolía cos meus aloumiños

 e ela agradeceumo con seus bicos.

Aquel nacente amor durou tan só tres días máis,

os que tardamos en acabar esas vacacións,

logo tardei moito máis en estiñar as estrías

que aquela estraña había deixado no meu corazón.

Miña terra galega

É a miña terra fértil en tonalidades verdes

que van do máis claro das súas veigas,

ate o máis escuro das súas augas.

Se esvaran estas: as dos ríos e as caídas

das nubes en sarabia, neve ou chuvia,

entre exuberantes montañas, praderías,

hortas e meandros que as levan cara ás rías.

Estas paisaxes déixante sen fala polo fermosos que son

e coa sorpresa retírante o salouco se o tiveras.

Eu animo a deixar o coche e saír andando,

pois a pé percíbese mellor a cor

e os detalles de todos os lugares.

O meu desfibrilador

Teño que pedirche perdón meu amor máis feiticeiro,

porque este meu corazón éche un pouco mentireiro,

desde que lle implantaron nova enerxía, non o controlo

é el quen di a quen quere e cando latexa máis ou menos,

éche el o que empurra ao corpo para darlle un bico as mulleres,

e nas apertas, nas apertas acelérase e fai inchar o peito.

Sabes que cando vou contigo mándalle á cabeza que xire

para mirar ás rapazas que pasan, eu só quero verte a ti

miña xoia! pero é el quen puxa aos músculos e vírame os ollos,

este trebello calquera día dános un disgusto!

porque ti pensas que son eu quen bole, quen mira,

quen lle chusca o ollo ás mozas e non é así miña raíña!

É o músculo este que co marcapasos marca o que se lle antolla,

non o podo suxeitar e fai todo canto quer, eu súfroo.