A mirada

¿Onde mirades meus ollos?
¿meus ollos onde mirades?
¡mirade onde ai que ollar!
cara adiante e sen vagar.

¿Onde mirades, traidores?
¡meus ollos, mirades lonxe!
cando o tempo ante vos pasa,
e non tentades de velo.

¿Onde mirades desleais?
¿seica vedes moito máis,
que o que rexe todo esto?
¡mirade en redor, e, presto!

Que para votarse a andar,
sen poñer sempre mal xesto,
con un pe diante e outro atrás,
ai que mirar con moito xeito.

Decídeme se o que vedes,
e tan grato que o resto…
parece que non é nada,
de cheos que estades de iso.

Na procura

Percorro camiños e corredoiras,
concas, montes, aldeas,
miro nos ríos e mares,
asexo as xentes que pasan,
por ver si é algunha de elas.

Busco a súa imaxe e os seus cariños,
busco os seus ollos e seu mirar,
degoiro tanto esas delicias,
que a miña ánima sofre se ela non está,
busco no fondo tela preto,
para querela cada día máis,
e non me esgoto nesta busca,
pois sei que un día a ei de atopar,
será xornada abraiante de ledicia,
de doce encanto, chea de paz.

Serei

Serei…,
¡quén sabe o qué serei!
por seguirche a onde vaias,
serei a túa sombra…¡quizais!
por estar achegado a túa saia,
serei a brisa que te levará,
por alumar o teu camiño,
convertereime na túa aura,
serei certeza para o teu corazón,
serei deleite dos teus sentidos,
e tal vez sendo quen son,
serei a túa mesma persoa,
pois nada mellor se me asoma,
para terte e ti terme,
que estar os dous nun só,
acaroados ate a morte.

Soño ou realidade

Espertar deste soño deixoume inconsciente,
estou cego, parvo, non me decato certamente,
quixera non haber espertado desta ilusión.

Pechar os ollos… e seguir durmindo,
por soñarte preto, por estar queréndote.

Ao pensar en ti con este silencio,
que os sonos tolos traen a miña mente,
sácoche temores e sumo ánimos,
para que esa vida de constantes cambios,
saia adiante, forte e sen agravios,
que eses “quérote” noutrora infundados,
sexan tan reais, como agora mesmo, eu estoute amando…

Ai ausencias…

Ai ausencias que matan a anima,
que feren no máis fondo,
que marcan unha distancia,
que en lembranzas traen esquecidos.

Son ausencias que claman recendos,
de seres distantes, de seres queridos,
de afastados tempos, de bicos perdidos,
de cariños ausentes, de brazos tendidos.

Ai ausencias que con as súas nostalxias,
nos volven silentes, húmidos,
calcínannos a mente, o sentido,
fannos sensibles e máis emotivos.

Son ausencias que róubannos a calma,
que enchen o noso tempo,
con recoñecementos baldíos,
suxerindo estampas de momentos vividos.

Desculpa

Hoxe parece o teu humor estragado,
é quizá por culpa miña?
é por non terte atendido?
por non estar onde debía?
Non parei de moverme,
nun cansado boureo,
agora aquí, despois alí
e algo debín de perderme,
mais xúroche ¡meu xasmín!
que non esquecinme de ti,
nin deixei de quererte.
Que cando un home está só,
acumuláselle o traballo,
e aínda que moito controlo,
o tempo votáseche enriba,
e vaise todo ao carallo.
Por iso, só por iso,
pido non teñas en conta,
que non estivera presente,
¡que non quixen facerche aldraxe!
e o non verte, tamén é magoa.

Soneto de amor

Debaixo da mirada desta lúa chea,
miña namorada recostase en min,
sentindo un sopro de quietude serea,
tan cheo deste gozo nunca me sentín.

Aloumiños e bicos de os dous xurdiron,
medrados entón con un gran frenesí,
as roupas de súpeto ao chan caeron,
deixándose os corpos sen volver en si.

A lúa ao desexo con voz doce chama,
alleos ao mundo seguemos alí,
e o meu corazón de paixón fai flama.

Ese amor tan grande, fixo a dona en min,
para dous amantes que seu amor expoñen,
dous seres se queiman con ardor febril.

Anoto

Vou polo enguedellado camiño da palabra,
aquí descubro a falacia do verbo oco,
máis alá, atopo o efémero da voz,
alí, o impreciso uso do vocábulo vano,
a mensaxe absurda e inevitable,
a sinal auditiva máis obtusa,
ou a imaxe irrevogable,
o termo incontestable evitado,
a expresión sumida no paroxismo,
o dito lanzado ao infinito do abismo,
a dicción impronunciable do escrito,
a fachendosa elocuencia da pedantería,
a terminoloxía codificada da técnica,
a linguaxe choqueira da vulgaridade,
o discurso interminable da política,
o léxico inquebrantable da xustiza,
a retórica metafísica da cultura,
e aférrome ao artista da caligrafía,
que pon o corazón en cada letra,
que impulso o seu documento coa súa ánima.

Amor

Debaixo da mirada desta lúa chea,
miña namorada recostase en min,
sentindo un sopro de quietude serea,
tan cheo deste gozo nunca me sentín.

Aloumiños e bicos de os dous xurdiron,
medrados entón con un gran frenesí,
as roupas de súpeto ao chan caeron,
deixándose os corpos sen volver en si.

A lúa ao desexo con voz doce chama,
alleos ao mundo seguemos alí,
e o meu corazón de paixón fai flama.

Ese amor tan grande, fixo a dona en min,
para dous amantes que seu amor expoñen,
dous seres se queiman con ardor febril.

Ca miña verdade por diante

Namentres dos meus ollos saian bagoas
que afoguen os mares,
bagoas que amarguen a mel
que de teus beixos saen,
non ei de escorregar o vulto
deste meu corpo infame,
e mirareite de fronte,
a pesares das verbas,
a pesares dos xestos,
que fagas ti por calarme,
ti podes ter a razón,
o manexo,
complicidade
de familia e amizade,
e eu a soidade,
mais,
o meu está a vista,
non se acocha,
nin covarde
fai dos demais bandeira,
nin exemplo para nadie.