O meu desfibrilador

Teño que pedirche perdón meu amor máis feiticeiro,

porque este meu corazón éche un pouco mentireiro,

desde que lle implantaron nova enerxía, non o controlo

é el quen di a quen quere e cando latexa máis ou menos,

éche el o que empurra ao corpo para darlle un bico as mulleres,

e nas apertas, nas apertas acelérase e fai inchar o peito.

Sabes que cando vou contigo mándalle á cabeza que xire

para mirar ás rapazas que pasan, eu só quero verte a ti

miña xoia! pero é el quen puxa aos músculos e vírame os ollos,

este trebello calquera día dános un disgusto!

porque ti pensas que son eu quen bole, quen mira,

quen lle chusca o ollo ás mozas e non é así miña raíña!

É o músculo este que co marcapasos marca o que se lle antolla,

non o podo suxeitar e fai todo canto quer, eu súfroo.

Macondo viaxe de soños

 

Non me decatei da túa idade nas tibias mañás dos sábados,

cando lentamente removía o café para non desfacer o corazón

que con xenerosa mestría compuxérame Sandra na crema.

Aínda que vin a túa antigüidade no piso denriba,

nin se me había ocorrido pensar que os bares tamén cumpren anos,

certamente estás coma sempre e non se che nota o paso do tempo,

tal vez Ángel  envorca o seu cariño en ti para que teñas boa presenza.

Sabes? sempre sentín unha gran admiración

polo ben que expós os traballos artísticos de fotógrafos e pintores,

sen dúbida non hai sala mellor relacionada coa natureza e a arte.

Oh! non esquezo que tamén das cabida a outras formas de cultura e

xa vin como buscan un rincón iluminado para ler un libro

ou para ollar o periódico mentres toman algo.

É ben certo que nas túas paredes converxen fermosas mostras

que as ilustran en diversos estilos

e síntome enriquecido cando te visito e formo parte do teu contido.

Miña dona

Coñecina por casualidade,

contámonos cousas da nosa vida,

simpatizamos e sen saber cómo

pasou a ser a nai dos meus bicos,

meu cariño azul sen nubes,

o eixo da miña mente,

meus soños de noctámbulo,

 obxetivo das miñas mans.

As súas apertas deixan recendo

de “No me olvides”…

converténdoas en costume.

É a musa do meu poema,

dona do meu fogar,

amante na miña cama,

a enfermeira na compaña,

e sempre meu amor, miña ama.

A dor do voto

Ti tamén crías na presunta inocencia

deses homes noxentos que nos gobernan,

e o sangue batíache no cerebro.

Cerrabas a man nun puño

co que petabas no peito unha e outra vez

e cando xa che doía o brazo de tanto o mover,

aliviábache a dor da cabeza e unha voz

de remordemento dicía …

¡NUNCA MAIS! ¡NUNCA MAIS!

Téñote presente

Na raia do esquecemento,

aínda esculco o tempo no que me acariñabas.

Se pecho os ollos,

aínda podo verte e sentirte andar pola casa.

Nalgún momento cando como,

paréceme atopar na miña boca,

o sabor das comidas que me facías.

As veces, esperto pola noite e estendo a man

pensando que estás comigo na cama,

outras soño contigo pillándome desprevido.

Ata cando me equivoco nalgunha cousa,

paréceme escoitarte rifar comigo.

¡Non sabes canto te noto a faltar!

Non quero beixos

Non quero beixos

que me deixen pegadas de hipocresía na pel,

non quero lavar a cara a cada lume deses beizos.

Quero bicos de agarimo,

coma os que dan os meniños que deixan a cor na meixela,

que deixan humidade nos ollos,

quero bicos das persoas que me queren,

que na súa aperta poñen a calor do corazón.