O meu desfibrilador

Teño que pedirche perdón meu amor máis feiticeiro,

porque este meu corazón éche un pouco mentireiro,

desde que lle implantaron nova enerxía, non o controlo

é el quen di a quen quere e cando latexa máis ou menos,

éche el o que empurra ao corpo para darlle un bico as mulleres,

e nas apertas, nas apertas acelérase e fai inchar o peito.

Sabes que cando vou contigo mándalle á cabeza que xire

para mirar ás rapazas que pasan, eu só quero verte a ti

miña xoia! pero é el quen puxa aos músculos e vírame os ollos,

este trebello calquera día dános un disgusto!

porque ti pensas que son eu quen bole, quen mira,

quen lle chusca o ollo ás mozas e non é así miña raíña!

É o músculo este que co marcapasos marca o que se lle antolla,

non o podo suxeitar e fai todo canto quer, eu súfroo.

Macondo viaxe de soños

 

Non me decatei da túa idade nas tibias mañás dos sábados,

cando lentamente removía o café para non desfacer o corazón

que con xenerosa mestría compuxérame Sandra na crema.

Aínda que vin a túa antigüidade no piso denriba,

nin se me había ocorrido pensar que os bares tamén cumpren anos,

certamente estás coma sempre e non se che nota o paso do tempo,

tal vez Ángel  envorca o seu cariño en ti para que teñas boa presenza.

Sabes? sempre sentín unha gran admiración

polo ben que expós os traballos artísticos de fotógrafos e pintores,

sen dúbida non hai sala mellor relacionada coa natureza e a arte.

Oh! non esquezo que tamén das cabida a outras formas de cultura e

xa vin como buscan un rincón iluminado para ler un libro

ou para ollar o periódico mentres toman algo.

É ben certo que nas túas paredes converxen fermosas mostras

que as ilustran en diversos estilos

e síntome enriquecido cando te visito e formo parte do teu contido.

Miña dona

Coñecina por casualidade,

contámonos cousas da nosa vida,

simpatizamos e sen saber cómo

pasou a ser a nai dos meus bicos,

meu cariño azul sen nubes,

o eixo da miña mente,

meus soños de noctámbulo,

 obxetivo das miñas mans.

As súas apertas deixan recendo

de “No me olvides”…

converténdoas en costume.

É a musa do meu poema,

dona do meu fogar,

amante na miña cama,

a enfermeira na compaña,

e sempre meu amor, miña ama.

A dor do voto

Ti tamén crías na presunta inocencia

deses homes noxentos que nos gobernan,

e o sangue batíache no cerebro.

Cerrabas a man nun puño

co que petabas no peito unha e outra vez

e cando xa che doía o brazo de tanto o mover,

aliviábache a dor da cabeza e unha voz

de remordemento dicía …

¡NUNCA MAIS! ¡NUNCA MAIS!

Téñote presente

Na raia do esquecemento,

aínda esculco o tempo no que me acariñabas.

Se pecho os ollos,

aínda podo verte e sentirte andar pola casa.

Nalgún momento cando como,

paréceme atopar na miña boca,

o sabor das comidas que me facías.

As veces, esperto pola noite e estendo a man

pensando que estás comigo na cama,

outras soño contigo pillándome desprevido.

Ata cando me equivoco nalgunha cousa,

paréceme escoitarte rifar comigo.

¡Non sabes canto te noto a faltar!

Non quero beixos

Non quero beixos

que me deixen pegadas de hipocresía na pel,

non quero lavar a cara a cada lume deses beizos.

Quero bicos de agarimo,

coma os que dan os meniños que deixan a cor na meixela,

que deixan humidade nos ollos,

quero bicos das persoas que me queren,

que na súa aperta poñen a calor do corazón.

A Exposición

 

Estou no espazo da exposición,

diante de min as imaxes emerxen das paredes,

e un labirinto de cor esboza un arco da vella,

que me leva a cálidos lugares de luces

sen sombras, de cantos sen murmurios,

de sol sen nubes e ceo estrelado na noite.

Vírome e vexo no interior do cadro,

uns pescadores que lanzan as súas redes

por riba do brelo do mar coas súas ondas,

noutro, os edificios da cidade

iluminan as ventás coa vida dos seus ocupantes,

mais alá hai outro que parece mostrar

a danza dos nativos nunha praia.

Todo o conxunto puidera ser o soño

dun caloroso e longo verán,

facendo que o visitante entre

na ilusión do que expón a súa obra.