Ti

As veces es coma a fervenza dun río,

outras, chuvia que encolle a ánima,

as máis o relaxo da miña mente,

nembargante recoñezo …

que nalgunha hora preocúpasme.

Tes …

morna auga da miña boca,

humor ditoso, que me transmites,

a miña pel cosida a túa …

con puntadas de fervente agarimo,

o meu corazón engaiolado pola túa personalidade.

Dime, qué atopas en min

para facer ca túa mirada se pouse

nos meus ollos pescudándoos e conseguindo

que a fogaxe troque  a cor das miñas meixelas?

porqué sometes a miña boca a mudez

vergoñosa do que se sinte observado?

e que acaso gozas retando a miña timidez?

Nada desto impedirá que te ame.

Espértame para almorzar

Non podo darche a lúa,

pero sí achegarte a ela cos meus versos.

Quizais miñas mans non alcancen

a entregarche todo canto mereces,

pero verás nos meus ollos o amor que te teño.

É probable que meus pasos

non vaian na dirección dos teus,

pero meus pés gardarán as túas pegadas.

 Se no camiño nos xuntásemos,

meus brazos arremedarían ás enredadeiras

para apertarse a teu corpo

e os meus beizos procurarían os teus

só para almorzar teus bicos.

Declaración de intencións

E se a natureza me convertera

noutra cousa que non fora humano?

podendo escoller …

Se fora bicho, sería vagalume,

tentaría de alumarche o camiño

co meu foco, sempre prendido de noite.

Se fora herba, gustaríame ser Herba Abelleira,

sementando o aroma todo arredor

e cas traballadoras da mel zumbando.

E se fora árbore, un carballo que che dera sombra

nos días de sol quente, mentres o teu corpo

deitado ao meu carón lee un libro de poesía.

Se fose paxaro, un Papo Rubio para que che gustara

verme e de cando en vez cantarche un pouco.

De ser outro animal, preferiría ser cabalo,

para pasearte sentada no meu lombo.

Pero sendo humano, recoñézome coma o máis humilde

dos teus servos, disposto a facer canto esté ao alcance

da miña man, para que sexas feliz.