Poesía en galego

Sempre espero que volvan

2012-02-13T21:34:00.000+01:00

Deixei a porta aberta e se marcharon todos:

os amigos da infancia elixiron outros camiños

que non son coincidentes co meu,

a familia foise pouco a pouco case sen darme conta,

meus pais camiño do infinito indefinido,

meus irmáns non se despediron pero seguro que se afastaron,

dona, fillos ou calquera que a eles se pareza,

fai tempo que decidiron que estarían mellor fora,

meus amigos compañeiros de tantos anos de traballos,

quedaron ocupados nos seus asuntos e eu xubileinos,

os novos amigos camaradas e incluso confidentes da última afección,

entran e saen coa maior naturalidade, para iso son as portas …

Pero ben pensado, decidín que tirarei con esta,

por se algún día se lles ocorrira vir a todos xuntos,

non quero que se atoen, mellor que vexan que os espero

a todos eles cos brazos abertos.

Cristaliños de Swarovski

2012-01-12T18:52:00.000+01:00

Ese ano que fuxe agochado

nas sombras da tristura,

lévase o amor dunha muller

feiticeira chea de galanura,

cuns olliños coma cristais de Swarovski

e unha voz melosa, agarimosa.

Pro a indiferenza murchou

toda flor de primavera desnortada.

Cavilou que iríalle mellor unha viaxe

que aturarme a min e deixoume

anclado no meu presente

sen posibilidade de albiscar o futuro con ela.

Haikus

2011-12-11T18:30:00.001+01:00

Outono

O vento brúa

na baleira figueira,

non torna a roupa.

Decembro obriga,

sen follas e sen landras

quedou o carballo.

Xunto ao camiño

abateuse unha arbore,

cruza o destino

Ilustración copiada de Imágenes de otoño, en Internet

Froito de cerna

2011-12-08T18:04:00.001+01:00

Froito da conversa que tivemos,

pariches un razoamento

que foi crecendo,

cando comprendín

que era certo.

Eu son meu soamente

e ninguén me ten,

porque non me quere.

De primeiras asolagoume

e nada canto facía tiña xeito,

mais logo fun sacando

a faciana cara arriba

e chapuzando aínda

no meu desconcerto,

sentín latexar o meu peito,

enchéndome de savia nova,

ata a derradeira rama.

A ilustración é copia de Dibujos de árboles para colorear de Internet

Pasamento dun sen teito

2011-12-01T21:12:00.000+01:00

Fuches deixando

que as cordas que tiñas coa familia,

afrouxaran ata perderse no espazo tempo,

e ben pensado,

xa nada te unía ao mundo,

decidiches entón que as necesidades do corpo

administrábalas ti,

así comías cando che petaba

e durmías no primeiro cuberto no que podías

meter o saco.

Vivías ao carón do que che daban,

acochando a mirada no alcohol de cartón,

envellecendo ese corpo de home aínda mozo,

apto para o traballo pola idade pero inadecuado

polo gastado e desfeito,

fuxiches da xente que che daba ordes,

dos que che dicían como e cando tiñas que facer

isto ou aquilo,

dos que querían terte preto para controlarte.

Realmente sempre fuches coma un can sen dono,

desconfiando da man dos humanos

e disposto a saír correndo se a movían cara a ti.

Realmente non deixaches de ser o pequeno

que espera que súa nai o durma no berce,

ou nese saco no que semellas aniñarte.

Espinelas do rincón do Macondo.

2011-11-15T18:39:00.000+01:00

Estou preto dos poetas,

inanimado sen fala,

facéndome oco na sala.

Notable o mesmo cas letras,

mais que non sempre discretas,

postas nos beizos Diversos,

que non so derraman versos

nas súas sesións matinais.

Ben sabido que xamáis,

tornaranse moi dispersos.

Desde o meu posto ben vexo

que é o que len estes vates,

que dos textos fan debates

sen deixar dubida algunha,

resumindo o dito nunha

acta e memoria do día,

que describe a maioría

do que aquí fan estes bardos,

que xuntos e sen encargos

gozan dun café a porfía.

2011-11-09T01:59:00.000+01:00

Onte a noite soñei co sol do teu sorriso

e unha calor pendurou nos meus beizos a flor da ledicia,

nin imaxinarte podes comprender o meu gozo,

atopei un intre de felicidade, mais …

ao espertar e notar a túa falta,

nuboeiros cheos de auga bateáronme a face.

Sentimento

2011-09-23T18:54:00.000+02:00

Liberado de ataduras compartidas,

con este corpo de invernos enquistados,

busquei para darche floracións,

atopando sazonado no teu

un arco da vella de sabores que me enche,

unha paisaxe familiar que me abraia,

un gozo que excede o humano,

para enterrarse na profundidade dos soños,

aqueles nos que a un delátalle o sorriso.

É cruzando o deserto cando a súa area,

non chega para encher tanto reloxo,

e as estrelas tan luminosas e tan fermosas

non che dan a posibilidade de contalas,

pero recreado nese paraxe nocturno,

é cando doume conta da dimensión

dese entrañable sentimento que atesouras,

é nesa soidade onde recoñezo

o cariño que envorcas na miña humilde persoa.

Ben levado sempre

2011-09-16T16:43:00.001+02:00

Ben levado sempre fun e coidadiño

que non sempre me trataron con reparo,

non hai queixa de como foi o noso trato,

mais fun perdendo eu sempre do meu lado.

Ben levado pola conta que me tiña,

sempre andando cara min, ao meu tellado,

e non hai unha perda máis sentida

co que ten cada un ao seu coidado.

Ben levado dicían de min as mulleriñas

aquelas que sempre me amolaron,

as mesmas que dicían que eran mociñas

a pesares dos anos que pasaron.

Ben levado ata a familia de min dicía

cando facían o que acordaran,

e como xa todo tiñan feito, sen malicia,

amosábanme o que tiñan acabado.

Ben levado, madia leva!

¡Qué camiño tan difícil!

2011-07-29T01:19:00.003+02:00

Estás de ferruxe emporcallada,
mergullada nesa auga
que traen os ríos da túa historia,
fluíndo sempre coma un manancial,
pero xa na metade da corrente,
mentres cara a beira deixache
á lama dos rumores da envexa,
coa auga case parada dos silencios
e eludindo todo iso,
no mesmo vértice da canle,
vas batendo cos cantos rodados
das equivocacións.

Aquí á pedra deixou á pegada
do paso precipitado e insistente
e máis alá es ti quen turra
contra os seixos da indiferenza.

A calma do remanso ou os meandros
da paz de espírito quedan lonxe aínda.

¡Qué traballo ten á lúa!

2011-07-19T02:46:00.000+02:00

Á lúa cre que por ser á raíña da noite,
todo ó ve ca súa cara branca,
pero os amantes esconden ó seu amor entre as arbores.

Cre que coa súa altura dominante,
nada escapa ao seu control,
mais os namorados ganduxan corazóns tras os enreixados.

Á lúa quere ver que ai tras os beixos
e vixía silente toda á noite,
pero so ve o lombo dos amadores.

Conta á lúa e reconta as xentes que se acochan tras as sombras,
dise para ela, - están todos ben atopados –
mais cando flúe ó amor, unha brétema lle empana á vista.

O seu traballo na quenda da noite á deixa esgotada,
cando ó acaba vaise pensando nos misterios que deixa sen descubrir,
porque deseguida chega á alborada.

Queixume de violín

2011-07-02T00:59:00.000+02:00

Entre algodóns de tristura
e o manancial de dor,
ao fondo debúxase o infinito,
anque os dedos non chegan
a saborear ó horizonte.

Sen embargo qué difícil é levar á existencia
cando xa se deu todo por perdido,
unha sinxela airexa deita un corpo
deixándoo inerte, sen vida.
Tal vez xa non a tiña, antes dese ar.

Non se ve fulgor ao remate do túnel,
quizais non exista esa pasaxe,
o cambiáron de sitio
ou sinxelamente está pechado
por pensamentos absurdos.

So un halo de luz brilla no límite da súa esperanza
e buscase ese limiar do gozo,
cos berros choromicas do violín de fondo
sen ter en conta os farrapos da alma,
nin o maltreito do corpo.

2011-05-20T19:04:00.003+02:00

O xoves día 19 de maio, participei nun recital de homenaxe a Lois Pereiro xunto aos meus compañeiros do grupo Diversos de poesía, aquí poño o cartel anunciador e o poema que recitei.

Poema póstumo (1992-94): Curiosidade

Saber que está un a morte
e o corpo é unha imaxe de batalla,
unha carnicería no cerebro.

Permitirías ti, amor deserto,
que nesta febre penitente abrise
a derradeira porta e a pechase
detrás miña, sonámbulo e impasible,
ou porías o pé
entre ela e o destino?

Novembro, 92

Aínda así

2011-03-29T15:40:00.002+02:00

Son a noite que persigue a túa estrela,
o raio azul que entrando pola túa fiestra
tenta de durmirte,
a inquietude que aniña na túa mente,
a preocupación de ser así ou non ser
por se a lei non o permite.
Son o que busca o teu sorriso coma se fora
un manancial de auga clara,
o que acaricia o teu soño para que broten
rosas na túa face.
O que quixera ter a calidez da túa alma,
o que desminte ao tempo, cando te miro,
o que te operou de ostracismo.
Son a rotundidade dos teus senos
cando queres que se che note decidida
a dar ese paso adiante.
Iso e moito máis son, con tal de estar ao teu lado.

Auga de lúa

2011-03-14T01:50:00.001+01:00

No meu paseo noctámbulo busco a orografía do teu corpo,
ao non atopala tento acudir á astroloxía,
por se hai algo nas alturas que poda informarme
e vago coa vista posta no firmamento.

Auga de lúa que en metade da miña noite
golpea o vidro cego da miña memoria,
desvanecendo os meus soños.

Auga de luz que afoga o meu pensamento
suxeitándoo ao cabeceiro da miña cama,
cristal nocturno que se opaca
vulnerado polas sombras.

Auga de lúa que coma se foran as súas bágoas,
caen enriba da miña cara e branquean as charcas,
iluminando a miña mente con recordos
das túas noites molladas.

Aínda encontro as verbas

2011-02-19T19:14:00.001+01:00

Deixei a idade das aventuras,
vivo no ciclo da regresión, da tolerancia,
da aceptación sen condicións
e non quero camiñar pola era do esquecemento.

Fun unha árbore verde de folla caduca,
as miñas ramas sempre imploraban ao ceo,
abrigadas con moitas follas cheas de poemas,
as raíces recibían do entorno as palabras
necesarias para alimentarme.

Agora semiseco polo tempo transcorrido,
busco nas arterias os versos adecuados
que me permitan subsistir
e cruzar as portas das estacións,
a pesares dos outonos que rouban a miña vestimenta.

Teño que dicirche adeus

2011-02-10T23:49:00.000+01:00

Viches perlar os meus ollos sen inmutarte
tal vez notaches a creba na miña voz,
a emoción contida naquel instante.

Sentín que perdía a vida ao despedirme,
nada será o mesmo sen a túa presenza,
non volverei ter o teu sorriso que xa non será meu,
nin sentirei a túa ledicia enriba da miña pel,
non volverei a querer a ninguén como te quixen a ti,
nin pecharei meus brazos sobre outro corpo,
porque a túa imaxe teño gravada a lume
e xa para sempre estará comigo.

Se eu soubera de isto

2011-02-01T19:45:00.000+01:00

Se eu soubera de isto,
faría un poema
que quedara na túa memoria,
un poema que ao recordalo,
saberías canto che quero.

Se eu soubera de isto,
pintaría un cadro
coa miña voz e as miñas letras,
para que as cores,
mantivérante alto o ánimo.

Se eu soubera de isto,
unhas caricias debuxaría,
que ao velas as sentiras
por todo o teu corpo e os bicos
navegarían polo ar buscándose.
¡Ai, se eu soubera de isto!

Nunha noite coma esta

2011-01-25T22:08:00.000+01:00

Tecín estes versos coa auga da acuarela,
son escravos doutros anteriores
que eran froitos de soños espertos,
de promesas baldeiras, de espellos convexos.

O urdido que aquí vou formando,
leva as cores das mentes dos meus compañeiros,
eles tamén agardaron o día de costas ao amencer,
pero como as súas ilusións restadas,
a xeada foi endurecendo as follas caídas.

Escoitamos o doce canto do paxaro,
as notas claras e concisas do seu coidador,
tiñamos asumido que non sempre é primavera,
pero desexabamos gromos novos.

Agora tocarás outra canción para acomodarme,
que soará donda e ao mesmo tempo leda,
que me fará soñar sen me durmir.

Déixame lembrar sen rozarme o corazón,
déixame coa miña saudade.

Noite na alma

2010-12-12T17:44:00.000+01:00

Non me quedan nin esperanzas,
nin soños, na miña almofada,
so acompáñame ó escuro
onde as veces chega como a penumbra
unha claridade afastada familiar,
coma se na brétema unha feble luz
a cortara en chegando a min
e as pálpebras que ata entón pesaban,
ergueranse e por entre as pestanas
algo de claridade me chegara,
pero o frío...

¡ai, xa non o saco da alma!

Logo…pecharei as pálpebras

2010-11-05T12:01:00.002+01:00

Deixádeme só con ela,
quero acompañala ata o solpor,
ata que a derradeira area quede seca na súa praia,
ela máis eu acochados por riba do leito dos recordos,
lembrando os capítulos pasaxeiros do pasado.

Sempre fomos cómplices viaxeiros do destino,
ela sabe máis que ninguén o que a pena me causa,
acéptame entre os seus brazos ata que a luz se disípa
e as pálpebras esgotan a súa ración de sal e amargura.

Está no meu pensamento atenta a que non se perda,
nin esvaeza nos recordos da miña mente,
porque ela máis eu coñecemos a historia dos nosos males
e arrolamos o seirón dos nosos soños na intimidade,
deixádeme só con ela, deixádeme só coa miña nostalxia.

Porque non son Penélope (aínda que as veces pareza)

2010-11-01T18:13:00.000+01:00

Estou cheo de tecer verbas,
buscando quen as comprenda,
de arar versos esperando o froito da sembra,
de esculpir poemas para as mans,
que en véndoas permanezan abertas
e para as retortas mentes
dos non crédulos.

Mais, se cadra se leran crerían,
que os versos flúen libremente,
que se encaixan sos coma nun puzle,
que xa estaban escritos,
antes de aparecer no meu maxín.

Estou farto de zurcir poesía obsoleta,
que por vella xa caducou,
de cambiarlle os versos que riman
por outros que sen iso digan o mesmo,
con igual sentimento.

O sentimento,
tamén hei cambiar o sentimento?
pois non, o sentimento é o mesmo.

Ao amor dun perfume

2010-10-30T21:16:00.000+02:00

Rosa de traizoeira roseira,
que me fires co teu recendo,
na alma que se namora
desa cor que ti tes.

Os puñais afiados
nas follas verdescentes,
deixan regueiros de sangre
ao querer tentar teu talle
ameigado pola túa beleza.

Quedo prendido no teu ramaxe
seducido de amor afumado.

Sabes ti?

2010-10-06T19:21:00.001+02:00

Non sei porque te quero,
se te esqueceche das túas promesas,
se non lembras que foi aquelo
do que falamos en tanto tempo.

Non sei porque te quero,
se non me nomeas xa nos teus versos,
dubido e sufro cos teus silencios,
qué é ó que pasa que non te vexo?

Non sei porque te quero,
se nunca estás cando eu pretendo
estar contigo, ter os teus bicos,
mirar os teus ollos aínda que estean lonxe.

Non sei porque te quero,
se nin sequera sei si un alleo
te ten toda, en alma e corpo,
e ao meu todo o enche o medo.

Amencer

2010-08-11T09:21:00.001+02:00

O vento debuxa música no alto das arbores

envolvendo de po de estrelas o azul,

que baixa en espiral á terra,

coma se nese intre un mago

fixera o seu mellor número de maxia

e bolboretas, paxaros e cores buscan o seu sitio

acomodándose no primeiro andel que atopan.

É a primeira función do estalido do día,

espertando ao verán cheo de xemidos,

de charamuscas, de laios e berros xordos

que van poboando todo o que contén a vista.

Mentres, van chegando recendos do monte,

ábrense as carqueixas sempre xenerosas,

no campo a herba ponse crecha,

e do mar chega o fresquío da resaca

que lambe a costa con amorosos aloumiños.

Quérote muller

2010-08-09T01:47:00.001+02:00

Teño que facerche un conto

con verbas moi ben tecidas,

cosidas con fío dental,

para que viaxen xuntas desde que saian da boca.

Es o meu segredo ao descuberto,

o meu pensamento fundamental do día,

a ánima pola que iría ao mesmísimo inferno.

Non quero perder a ledicia das bolboretas

que tes por pestanas.

Non quero quedar sen o roce do teu corpo,

sen o voo das pombas que tes por mans,

sen o recendo desa aura que portas,

sen esa luz que aluma a escena

cando ti estás nela.

Doente á beira do mar

2010-08-07T18:19:00.004+02:00

Noites de hospital de luz morna, tediosa,
de silente movemento en cada cuarto,
móvense batas brancas,
traxes verdes de respiración enmascarada,
angarellas, cadeiras, camas que foxen
e gaivotas ouleadoras.

A temperatura do corpo eleva
o grao de humidade entre as sabas,
a cabeza esvara pola almofada
buscando o frescor que non existe,
mentres as gaivotas berran defendendo o seu niño.

Os doentes loitan por roubar un sono,
as enfermeiras tentan de atopar un descanso,
xa de madrugada o silencio faise dono de todo
e as gaivotas non paran de chiar.

Quen é quen?

2010-07-19T19:13:00.003+02:00

Xa non creo na conciencia dos homes,
agora lévase a cabeza rasurada,
para que o ar leve os pensamentos
que non queremos que se nos vexan.

Os das guedellas non as lavan,
para que a suciedade acumulada,
lles bloqueen as ideas e así esquecer a vida.

O que vai ben arranxado sabe que iso só é
unha máscara para enganar á xente,
que na sombra de seu,
é un miserable delincuente.

Nin o río fala

2010-06-02T15:54:00.000+02:00

Chove onde o río é so pedra
e a palabra auga.
A xente camiña co seu tellado a costas
e a mirada no chan.
Non hai mortos nas rúas,
nin se atopan os amigos.
Quizais o seu silencio que nos acompaña
non é máis que a sombra,
facendo da súa frescura
grava.
Mai,
o pozo está seco,
non queda auga!

2010-04-05T02:43:00.001+02:00

Me vin obrigado a poñer restricións para acceder aos comentarios, pois hai xente que o pasa ben facendo mal, non tiña outro xeito de atallar aos anónimos, as peticións non deron resultado. Vos pido que comprendades a situación e me desculpedes, o sinto de veras.

Razóns para a volta

2010-04-01T17:20:00.002+02:00

¡Ven! ¡agora! ¡xa!
esquece aquel momento
cubre de cinza ese día
porque preciso empezar
porque preciso ulirte.

Porque onte sentinte
preto dun lugar esquecido
que naceu dun desexo
que morto estaba, pensei.

Porque preciso pendurarme
do balcón dos teus ollos
e afogarme na corda
da túa desmesurada paixón.

Porque preciso da túa maxia
do maná que venden os teus ollos
porque é mellor recoller a auga do adeus
que deixar que a xeada do esquecemento a conxele.

III

2010-03-14T03:02:00.002+01:00

Hoxe volvo enriba da túa faciana no recordo,
dous buratiños e unha raia que ameaza cruzalo.
Sinto a morneza da túa ollada
no canto das miñas mans que acariñan o ar.
Hoxe coma sempre agardo a túa aureola,
ese abano de cores que enche a sala,
o pensamento circunscrito no meu cerebro
e que de pronto vexo nos teus beizos,
semellara que tiveras xeito de entrar ao meu maxín,
que porén traizóate con esta herexía,
que sae dos meus dedos coma unha exhalación
que as mans non poden conter.

II

2010-03-11T18:47:00.001+01:00

Camiñarei cos pes espidos,
encol do limiar do teu encontro,
non as sentir a miña pegada engaiolándote.
Chegarei ao teu leito no silencio agardado,
coma un sono de cotío,
coma un desexo que berrará certezas.
Chegarei e abraiarei a nudez dos teus cumes,
o paso ao teu orto, á fonte do teu zume.
Chegarei, tan só chegarei,
e deixarás estoupar as túas ondas na rompente do meu corpo.

I

2010-03-10T19:58:00.001+01:00

Na túa ausencia non creo. Respírote,
gorento a túa esencia que gardo na miña caixa forte,
só a saco nestas ocasións,
cando te voto a faltar,
así énchome de ti e sobrepóñome.
Tamén mírome no espello,
para verte impresa na miña retina,
tan viva, que ata falo contigo
e non fai falta que respondas,
xa o fago eu por ti

Vou na procura…

2010-02-18T01:24:00.019+01:00

Foi unha inutilidade agardar que os teus ollos,
se asomaran á beira dos meus,
tamén o foi trazar regos
para que o caudal da túa ledicia
fluíra cara a min por eles,
que as palmas das miñas mans,
limparan de espiñas o teu camiño,
para que os teus pés non sufriran
e puideran encamiñarte ao meu.

Pero, nada é inútil se decides voar
por ser a viaxe máis rápida,
ou se acordas vir polo mar
do noso destino.

Nada ía ser máis pracenteiro,
que atoparte de calquera xeito.

De outro xeito

2010-02-03T21:54:00.001+01:00

Voas miña pomba sen a túa rama de oliva,
describindo no ceo xeroglíficos inexplicables,
trazando no ar versos coñecidos,
chea de razón ergues o teu pico
coa seguridade que che da o entendemento
do xa escrito, do antigo.

Pero aquí abaixo, no chan,
onde a terra é lodo e nos os seus fillos,
non nos valen as verbas que sempre din o mesmo,
facemos do limo barro e de este un botixo,
pintamos con acuarelas de cores debaídos,
creando un cadro novo que diga …
o que non digo.

Atento (Dedicado a mi amigo Antonio)

2009-12-14T22:11:00.006+01:00

Non busco atopar a túa présa por acubillarme no teu regazo,

tampouco acercarme a ti polo recendo,

tan só quero escoitar a túa fala,

oír como recitas o teu poema,

como enfías verso con verso,

como debuxas no ar

as verbas que flúen francas e sinxelas,

como chegan ao meu oído atento,

cantareiras,

coma no nacemento dun regato,

e como ao final

sempre sorprendes con un xiro inesperado

que nos colga o sorriso na faciana.

Chega a invernía

2009-12-01T02:41:00.002+01:00

O inverno empurra ao outono,
para que lle deixe o seu sitio.
A esponxa verde luce unha capa de múltiples cores,
coma unha colaxe de natureza queda,
que as árbores tributan ao ano.
E as nubes debuxan finísimas gotas perladas ás veces,
coma xogando a ser neve.
Os poucos paxaros que quedan,
van amortallando os seus trinos,
para colocalos na embalaxe do silencio.
A noite pecha as persianas,
para ocupar máis espazo
e a tímida lúa a penas é quen de amosarse,
nalgunha regaña entre os cúmulos e nimbos,
todo arrola cara ao letargo dos soños.

Samaritana obrigada

2009-11-23T22:24:00.003+01:00

Xunto a vós sinto chorar ao tenro infante,

á quen un día xa distante eu arrolei,

non é o mesmo que aquel dos tempos da ledicia,

que co seu sorriso iluminaba a nosa pel,

agora torna sumido nun catre,

envellecido polos vicios modernos,

que mandaron ao seu pai cara ao alivio,

e teñen desfeita a tecedora dos seus días.

Hoxe a metadona manteno calmo,

dis que mellorou moito…

mais compre dicir que é súa nai quen o mellora,

día tras día con ese amor que so ela lle pode dar.

Vidros escachados

2009-11-02T00:34:00.003+01:00

Quen non tisnou de amargura
algún día o seu traveseiro,
quen non verteu vidro escoitando
unha cantiga, que lle recordara
o cárcere do seu corazón.

Quen cre no amor aínda,
quen non confunde a súa calor,
quen pensando que era amado,
seguiu ata o final na porfía.

Quen non soñou con ese feliz día
sen pasar por isto ningunha dor,
quen créndose xa na gloria,
aos infernos non caeu,

quen?

Urdindo contos

2009-10-26T01:57:00.001+01:00

Es ese ar morno que bate na miña xanela,
esa raiola que refulxe no escuro da miña vida,
un oasis perdido neste deserto atopado,
unha canción sen eco no devalo da lúa.

Es o xerme da ledicia rebulindo para saír fóra,
a opción irresistible de seguir vivo, máis vivo,
a menciña curandeira da soidade balorecida,
a única solución para un proxecto de futuro.

E con todo, arrolo soños de metamorfose,
elucubro encontros audaces e transitorios,
matino viaxes tridimensionais no encoro dos afectos,
ou trato de urdir unha novela onde eu son o heroe
e ti, miña dona, a moza a quen salvo do xigante.

Gozosa tarde

2009-10-22T20:07:00.001+02:00

Aquela tarde ditosa,
de primavera coutada,
cando por fin os nosos corpos,
de puro goce se unían,
como aquela tarde non houbo,
tan xubilosa na miña vida.
Collímonos da man,
coa respiración sostida,
amándonos ao momento,
como fixeramos sempre,
miña querida, miña adorada mulleriña.

Espertando

2009-09-28T18:48:00.001+02:00

Hoxe á fin desfíxenme das cadeas,
que ataban os meus miolos,
ancorándoos no escuro.
Hoxe liberei ese peso que obrigaba á cabeza,
a andar baixa e chea de dúbidas.
Unha pinga de luz alumeou o meu cerne,
amosándome cores esquecidas,
enchendo de claridade o baleiro.
O sol fíxose o meu amigo
e puiden ver o verde dos prados
e das follas das árbores,
a beleza das margaridas
e de tantas cousas que facía tanto tempo non vía.
Coa cabeza erguida e ollando ao redor,
comezo a valorar máis,
aquilo que podo tocar coas xemas dos dedos.

Consellos

2009-09-26T21:23:00.002+02:00

Tempera xa o teu orgullo,
esquece a obriga pasada,
pensa que a auga escorrida,
non engaiola a fiada.
E se foi o que xa foi,
iso xa non ten arranxo,
deixa o po fuxir no ar,
encoméndate a teu anxo.
Dis que foi un mal soño,
o que aí aconteceu,
palabras mal entendidas,
nada diso che sei eu.
Se con isto que che digo,
non se ergue ó teu ego,
vai pensando noutra cura,
quizais non teñas sosego.
Porque quen a fai a paga,
moito antes ou máis cedo,
coa conciencia tranquila,
ti non tes por que ter medo.

Onde vai

2009-09-21T22:04:00.000+02:00

Quizais ti foras feliz sen unha man,
¿e sen un brazo, tamén serías feliz?
¿e sen corazón, serías feliz sen corazón?
eu non son feliz e sinto que me falta,
que perdín meu corazón polo camiño
e xa non podo vivir sen il,
tal vez son un estúpido que perde o máis prezado,
seguramente non mereza vivir por insensato,
por non saber gardar o máis necesario para a vida,
xa sei que hai máquinas que funcionan coma tales,
que pódenche colocar o dun finado,
pero e o meu, ¿onde vai o meu?
xa nunca porei ser feliz sen o meu corazón.

A miña dona

2009-08-04T19:21:00.000+02:00

Dona dos meus ollos, muller sen tristeza,
muller que acolles os meus outos soños,
que lles das franqueza, de tecido xeito
posme dunha peza deixándome tolo,
énchesme a cabeza de amores sen conto,
de tenras promesas, que lle fago ao ceo,
para cando te vexa, entregarche todo.

Dona da mirada máis febre e tenra,
que a calquera home deixara abraiado,
con esa limpeza de olladas ganduxadas,
en certos momentos que fítate a miña alma,
coa paixón en xermolo e a arela avanzada,
non sei como me conteño, non sei como fago,
agacho as orellas e gardo o meu rabo.

Dona Ledicia

2009-07-29T20:00:00.001+02:00

Do
na
Le

di
cia
Hoxe a túa aura alumea máis co día,
hoxe sinto a quentura da túa pel
baixo desa roupa que levas posta,
e os aloumiños que me das,
fenden as miñas venas
florecéndome nos beizos
bicos de cores.
Dime mimosa qué tes,
se precisas
máis cariño,
ou é que hoxe,
o día tráete
recordos vivos,
pois asemella
que estás melosa e o teu sorriso
agarimoso chégate de orella a orella,
da gusto verte así tan doce e tan coqueta.

Cándo?

2009-07-25T01:44:00.003+02:00

Brincabas á miña beira co teu sorriso,
bulías levando cousas de acá para alá,
mentres eu te ollaba apaixoado
e ti dicíasme ¡agora xa!

Logo á tardiña xuntouse xente,
a todos ti atendías sen descansar,
mentres eu vixiaba o teu traballo
e ti dicíasme ¡agora xa!

Chegou a noite escura marcharon todos,
recollías e limpabas ate o chan,
mentres eu te fitaba desesperado
e ti dicíasme ¡agora xa!

Pero ao chegar á cama dis que non podes,
que estás moi cansa e non dás máis,
mentres eu que non miro porque non vexo,
durmome soñando ¡agora xa!

Sen ti

2009-07-02T16:52:00.001+02:00

Vivo cego de min
triste amargura,
de non verte preto,
como quixera,
e rexeito a tolemia de esquecerte,
pola esperanza de terte todos os días.
¡Ai, feliz aquel que en todo instante,
a túa imaxe ten na súa procura!
¡como envexo eu a quen contempla,
a túa adorada galanura!
Se estiveses aquí, a miña beira,
en constante cruce de miradas,
con esa luz que irradia o teu sorriso,
non habería ninguén que me atopara.

Coa complicidade da Lúa

2009-06-16T01:03:00.001+02:00

Volvín a faciana cara a flor do ceo
cando estaba á procura do teu corpo,
e pareceume ver nela un aceno de complicidade
cando pousei a man na túa nádega,
escondéndose logo tras unha nube
ao poñerche o meu bico no teu beixo nacente,
e puiden ver o seu sorriso
ao asomar de novo triunfante.
Bruou entón o vento,
e un Cúmulo, ameazou botarse enriba,
saltaches coma un resorte pedindo acubillo,
e dincho na paz do meu dormitorio.

Vaiamos xuntos

2009-05-26T19:47:00.002+02:00

Ven, achégate a min,
teño un oquiño escolleito para ti
na miña nave espacial.
Seica ti queres atopar a Cruz do Sur,
buscarémola xuntos e poderemos
ser felices coa súa luz.

Quizais o sideroespacio nos teña reservados
miles de encontros máxicos,
millóns de momentos extraordinarios,
polo noso mundo estrelado.
Camiñemos con paso ledo,
rompendo moldes de dúbida e medo.

Ven, xúntate a min,
poderemos disfrutar das galaxias
que se achegan aos nosos ollos confesos,
esa pirotecnia divina que festexa
o noso ceo,
esas candeíñas que queren adiviñar,
os pensamentos sentidos.

Ven, xa é hora de partir,
salvando as barreiras
que tratan de afastarnos cos silencios,
fagamos desta viaxe un camiño
cara ao infinito xa eterno,
unha canle sen fin polo noso cosmos.

De pronto chegaches ti

2009-05-06T01:03:00.000+02:00

Pisei un chanzo falso,
e a miña vida tornouse gris,
mais de pronto chegaches ti,
de primeiras, paseniño,
a modo.
E nun intre,
o arco da vella
cimbrou de súpeto
con todas as súas cores,
deixándome relaxado un tempo,
de azul pálido a ultramar profundo,
de verde amarelado a verdor escuro,
de marrón terroso a vermello apaixonado.
E xa non tiña acomodo en ningures,
sen a túa imaxe cerca de min,
onde queira que eu fora,
levábate no maxín,
se te tiña preto, mirábate engaiolado,
e se estabas lonxe, soñábate namorado.
Trocaches o meu mundo alumando a miña vida.

Nun burato negro

2009-04-20T15:31:00.002+02:00

A Parca volveu a quedar embarazada,
seus fillos teñen fame e o sangue
non chega para encher todas as bocas.

Por riba da miña cabeza revoan os mosquitos,
parecen voitres ao asexo da súa presa,
por qué será que estes bichos saben
atopar tan facilmente a porcallada.

Alguén me dixo que arrecendo a flores,
certo, coma as funerarias, a flores de defunto.
Hoxe o sol púxose na mais amencer,
e unha negra escuridade sumiu o día.

Unha nube baleiroume o seu contido gris
e empapoume as roupas e os osos,
¡teño frío, mai!
e xa nada nin ninguén pode abrigarme.

Bicos ao ar

2009-03-25T18:23:00.002+01:00

Déixame os beixos meu ben,
a rentes dos meus beizos,
e se non estou,
bótamos,
que mos traia o ar,
con eles virá a túa imaxe,
recordos enguedellados,
teño saudade de ti,
preciso estar ao teu carón,
escoitar a túa voz,
sentir os teus aloumiños,
¡morro polos teus bicos!
¡morro por unha aperta túa!

Elixo deixarme levar

2009-03-16T18:20:00.001+01:00

Entre os soños mutilados,
de doces encantos vellos,
que quedaron postergados,
polo empuxe doutros novos,
descansa a alma tranquila,
recreando o sentimento,
esquecendo xa o añexo…

Elixir deixarse levar…
pola maxia dos sentidos,
polo camiño inalterable
que traza con amor a túa mirada,
polo xesto das túas mans,
ou quizais pola esencia sutil
que desprenden as túas verbas,
hipnotizado, ou encantado,
trasposto, ou namorado,
coma nun conto de fadas.

Deixándose levar coa mente,
preñada de imaxinarios encontros,
de miradas cómplices de desexo,
de caricias sen límite de nada,
de bicos roubados en cita
de noite solapada ao alba.

Pensamentos que o vento arrefría

2009-03-07T18:03:00.001+01:00

Esculpidos no vento van os trinos dos paxaros,
aqueles que alumearon o noso amor de primavera,
os mesmos que danzaron entre arrolos o seu cortexo,
xuntaban seus picos, buscaban ramiñas para seus niños.

Recordo esas imaxes a pesares de que o vento aprema,
podo oír o seu canto cheo de luz e colorido,
aínda cando ti non estás aquí e o inverno brúa,
a paisaxe vestida coa súa roupaxe branca, cégame.

Nos nacarados outeiros podo ver o teu nome escrito,
é aquel que arredouse contigo para non volver,
o que se quedou afundido en cada poro da miña pel,
os beizos cítano de xeito inconsciente sen o meu permiso.

A mirada

2009-03-04T18:25:00.000+01:00

¿Onde mirades meus ollos?
¿meus ollos onde mirades?
¡mirade onde ai que ollar!
cara adiante e sen vagar.

¿Onde mirades, traidores?
¡meus ollos, mirades lonxe!
cando o tempo ante vos pasa,
e non tentades de velo.

¿Onde mirades desleais?
¿seica vedes moito máis,
que o que rexe todo esto?
¡mirade en redor, e, presto!

Que para votarse a andar,
sen poñer sempre mal xesto,
con un pe diante e outro atrás,
ai que mirar con moito xeito.

Decídeme se o que vedes,
e tan grato que o resto…
parece que non é nada,
de cheos que estades de iso.

Na procura

2009-02-23T16:50:00.000+01:00

Percorro camiños e corredoiras,
concas, montes, aldeas,
miro nos ríos e mares,
asexo as xentes que pasan,
por ver si é algunha de elas.

Busco a súa imaxe e os seus cariños,
busco os seus ollos e seu mirar,
degoiro tanto esas delicias,
que a miña ánima sofre se ela non está,
busco no fondo tela preto,
para querela cada día máis,
e non me esgoto nesta busca,
pois sei que un día a ei de atopar,
será xornada abraiante de ledicia,
de doce encanto, chea de paz.

Serei

2009-02-20T16:46:00.002+01:00

Serei…,
¡quén sabe o qué serei!
por seguirche a onde vaias,
serei a túa sombra…¡quizais!
por estar achegado a túa saia,
serei a brisa que te levará,
por alumar o teu camiño,
convertereime na túa aura,
serei certeza para o teu corazón,
serei deleite dos teus sentidos,
e tal vez sendo quen son,
serei a túa mesma persoa,
pois nada mellor se me asoma,
para terte e ti terme,
que estar os dous nun só,
acaroados ate a morte.

Soño ou realidade

2009-01-31T16:59:00.003+01:00

Espertar deste soño deixoume inconsciente,
estou cego, parvo, non me decato certamente,
quixera non haber espertado desta ilusión.

Pechar os ollos… e seguir durmindo,
por soñarte preto, por estar queréndote.

Ao pensar en ti con este silencio,
que os sonos tolos traen a miña mente,
sácoche temores e sumo ánimos,
para que esa vida de constantes cambios,
saia adiante, forte e sen agravios,
que eses “quérote” noutrora infundados,
sexan tan reais, como agora mesmo, eu estoute amando…

Ai ausencias…

2009-01-16T19:01:00.002+01:00

Ai ausencias que matan a anima,
que feren no máis fondo,
que marcan unha distancia,
que en lembranzas traen esquecidos.

Son ausencias que claman recendos,
de seres distantes, de seres queridos,
de afastados tempos, de bicos perdidos,
de cariños ausentes, de brazos tendidos.

Ai ausencias que con as súas nostalxias,
nos volven silentes, húmidos,
calcínannos a mente, o sentido,
fannos sensibles e máis emotivos.

Son ausencias que róubannos a calma,
que enchen o noso tempo,
con recoñecementos baldíos,
suxerindo estampas de momentos vividos.

Desculpa

2009-01-01T15:43:00.000+01:00

Hoxe parece o teu humor estragado,
é quizá por culpa miña?
é por non terte atendido?
por non estar onde debía?
Non parei de moverme,
nun cansado boureo,
agora aquí, despois alí
e algo debín de perderme,
mais xúroche ¡meu xasmín!
que non esquecinme de ti,
nin deixei de quererte.
Que cando un home está só,
acumuláselle o traballo,
e aínda que moito controlo,
o tempo votáseche enriba,
e vaise todo ao carallo.
Por iso, só por iso,
pido non teñas en conta,
que non estivera presente,
¡que non quixen facerche aldraxe!
e o non verte, tamén é magoa.

Soneto de amor

2008-12-26T17:29:00.000+01:00

Debaixo da mirada desta lúa chea,
miña namorada recostase en min,
sentindo un sopro de quietude serea,
tan cheo deste gozo nunca me sentín.

Aloumiños e bicos de os dous xurdiron,
medrados entón con un gran frenesí,
as roupas de súpeto ao chan caeron,
deixándose os corpos sen volver en si.

A lúa ao desexo con voz doce chama,
alleos ao mundo seguemos alí,
e o meu corazón de paixón fai flama.

Ese amor tan grande, fixo a dona en min,
para dous amantes que seu amor expoñen,
dous seres se queiman con ardor febril.

Anoto

2008-12-19T19:24:00.000+01:00

Vou polo enguedellado camiño da palabra,
aquí descubro a falacia do verbo oco,
máis alá, atopo o efémero da voz,
alí, o impreciso uso do vocábulo vano,
a mensaxe absurda e inevitable,
a sinal auditiva máis obtusa,
ou a imaxe irrevogable,
o termo incontestable evitado,
a expresión sumida no paroxismo,
o dito lanzado ao infinito do abismo,
a dicción impronunciable do escrito,
a fachendosa elocuencia da pedantería,
a terminoloxía codificada da técnica,
a linguaxe choqueira da vulgaridade,
o discurso interminable da política,
o léxico inquebrantable da xustiza,
a retórica metafísica da cultura,
e aférrome ao artista da caligrafía,
que pon o corazón en cada letra,
que impulso o seu documento coa súa ánima.

Amor

2008-12-18T03:05:00.001+01:00

Ca miña verdade por diante

2008-12-02T01:47:00.000+01:00

Namentres dos meus ollos saian bagoas
que afoguen os mares,
bagoas que amarguen a mel
que de teus beixos saen,
non ei de escorregar o vulto
deste meu corpo infame,
e mirareite de fronte,
a pesares das verbas,
a pesares dos xestos,
que fagas ti por calarme,
ti podes ter a razón,
o manexo,
complicidade
de familia e amizade,
e eu a soidade,
mais,
o meu está a vista,
non se acocha,
nin covarde
fai dos demais bandeira,
nin exemplo para nadie.

Lixeira coma o vento

2008-11-13T01:43:00.000+01:00

Coma o vento que fuxe, así es ti,
correndo a todas partes, sen deter.
Déixame que esgote a miña anima,
na procura da túa ledicia, ¡meu ben!

Coma o vento do norte, así es ti,
meténdote por todas as rendixas
do corazón das persoas,
e deixándolles un tremor de friaxe evanescente.

Coma esa ventada que arremuíña
os papeis nas rúas das cidades,
ou as follas dos carballos nos montes,
así es ti, toda enerxía que barre as angustias da xente.

Dóame esa voz

2008-11-08T18:47:00.000+01:00

Con só unha palabra túa,
o meu ánimo sublímase,
bórranseme os recordos,
non sei nin por onde ando.

Con esa palabra túa,
dáslle as a miña anima,
cruzo mares e desertos,
e todo o farei voando.

Se teño esa palabra túa,
o corazón pedirá calma,
para non agachar sentimentos,
e poder seguir amando.

O ar…

2008-11-03T13:57:00.000+01:00

O ar de paxaros,
morno e nidio,
trae lembranzas esquecidas,
e un recendo a niño vello,
a ovos sen pitos,
caducados.
O ar de plumaxes variados,
enrarecese por momentos,
e ate fede,
a orgasmos levedados,
a carne e sangue podre,
a mexos sen esquinas, resecados.
O ar quentase máis agora,
cando o disco vermello proxectado,
abrásanos coa súa chuvia caladora,
facéndonos suar por riba do pasado.
O ar que penetra nos sentidos,
resécanos as entrañas e as venas,
deixando os nosos mundos consentidos,
entrando no que non vimos apenas.

Pechen as fiestras

2008-10-25T17:13:00.000+02:00

Chisss non fagan ruído, pechen as fiestras
que nada moleste, deixen todo en pausa
que durme a miña moza, adorada dama
ela está cansada, precisa calma
quédense silentes, a música baixa
ninguén a esperte que ela é miña dona
cando sexa a hora na que espertara
terame moi preto, ao lado da súa cama
dareille un bico e coma se nada
abrirá eses ollos que todo o abarcan
e ao mirarme neles rirá miña alma
chisss non fagan ruído, pechen as fiestras.

…nada

2008-10-05T20:42:00.000+02:00

Remato de prostituír o meu poema,
quen o queira que o pague,
tamén vendín a miña ánima,
xa non me serve está moi negra,
o corazón vendinllo…
a un chatarreiro que o precisaba,
e o resto coma non interesaba,
queimeino no forno da casa,
para que non contaminara,
non deixo herdanza para non meter
a ninguén en gastos nin molestias.
Así pois non estou, nin serei máis,
tan so unha sombra macabra,
de quen puido ser, e non é nada.

Aperta

2008-09-23T02:54:00.000+02:00

A vin chegar e me entregou,

a súa liberdade con aquel lazo,
a tenrura abriulle paso a paixón
e esta desbocouse fundíndonos,
nun amor que durou…,
o que dura unha estrela fugaz no ceo,
o lazo final estaba desfeito,
sen ataduras corpóreas,
anque as nosas almas seguiron unidas.
Ate que co paso dos anos,
aquela semente que estaba durmida,
nun aeroporto volveuse a vida,
collinlle a cintura, das miñas mans perdida,
sentín a súa boca buscando a miña,
seu corpo mirrado aínda me quería,
non puiden rexeitala ¡seguía tan viva!
que aquela noite de lúa de mel…,
…de doce mel anque tardía,
de lonxevos bicos, de febles caricias,
entregouse enteira con amor e dicha,
e xurou que en vida, nunca desfaría,
o ditoso lazo que salvou dúas vidas.

Vaste ?

2008-09-23T02:51:00.000+02:00

Se queres fuxe, pero…
Onde vas sen amor,
Sen o acariñar duns belfos
Que che recorden ese quecer,
Sen o acariñar dunhas mans
Que percorran o teu corpo,
Notando e provocando a súa presenza,
Sen o roce continuado do corpo perto,
Sen a mirada case furtiva
E rigorosamente de feito cómplice,
Sen as verbas axeitadas
Que che fagan pensar, ou non,
Pero que che demostren que non estás so.

Sen intención

2008-09-23T02:49:00.000+02:00

Dinlle un bico de amigo
e na súa boca quedou collida a miña alma
seus dentes asexaban a miña lingua
súas mans a miña pel cultivaban
as miñas tamén a buscaron
parándose nas nádegas
seguiu refregando e buscando
ate atopar o que desexaba
deixoume a boca libre
baixando ate onde el estaba
relamendo, chuchando, comprobando
o poder da turxescencia fixada
erguín ao ceo as mans
e nos seus peitos as pousaba
tenteei a súa dureza, seus pezóns erguidos
dinlle a volta a meu corpo
para ver de axudala
na labor que tiña
que a min xa me apuraba
cadrando a miña boca
con a cova que soñaba
explorei en derredor
e a entrada que enseaba
penetrando sen temor
coa miña lingua desbocada
bebín de aquela fonte
o líquido que brotaba
mais a urxencia e rigor
un abrazo reclamaba
colocándose enriba de min
na postura a carranchas
baixábase, subíase
e a min xa me chegaba
mais de súpeto xirouse
dicíndome que a montara
¡qué pracer case infinito!
foi a mellor cabalgada
con amigas como esta
non preciso de máis nada.

O tempo foxe

2008-09-23T02:47:00.000+02:00

Alóxanse segundos en corpos de cera,
queimo minutos de triste espera,
arde o reloxo contando as horas,
canto máis o penso os días vanse fora,
os meses foxen do calendario,
os anos moven os díxitos ao seu antollo,
de tal sorte, que non saberás que ano corre,
tan só terás a pista, do meu abandono,
da ruína física do meu corpo,
do tráxico esperpento no que me convertín.
Xa conto o tempo en graos de area,
baleiro a praia alongando o momento,
cando o sol se pon, xiro o movemento,
do calidoscopio dos meus sentimentos,
afánome buscando aquí no máis fondo,
e só a auga co ir e vindo,
transporta esa grava que me vai facendo,
máis fráxil que antes, máis débil, lixeiro,
mentres o tictac que segue contando,
no seu longo camiño sen esperar a ninguén,
prosegue engadindo átomo a átomo,
construíndo unha vida que se vai morrendo.

Para ver e non tocar

2008-09-23T02:42:00.000+02:00

Amosábase unha vez, unha bolboreta,
livián, de fermosísimas cores,
mirábaa pasmado un cativo,
que ao ver que pousaba, a colle entre os dedos.
Cae o fino po das ás do insecto,
amedrentado pola fraxilidade a solta o neno,
e vai ao chan desfeita e sen brillo.
Tenta de voar, pero non pode,
dando tombos vai baténdose na terra
e o rapaz dille entre xemidos,
“Vete xa, fuxe, que te vai coller un bicho”
Sen darse conta de que o bicho xa a collera.

Sen resposta

2008-09-23T02:39:00.000+02:00

Polo fío do coitelo navegando,
atopeite virando xa na outra punta,
e sen tempo para falarche, disimulando,
fúcheste sen escoitar a miña pregunta.

No ar cal ruxido queixeiro,
quedouse colgado o gran estertor,
e pensaches que dicía que me morro,
cando implorábache so un favor.

Coma tan interesada estabas,
non era cousa de mirar en derredor,
diante esperabas e amorriñabas,
detrás había un pasado perdedor.

Non só ar

2008-09-23T02:37:00.000+02:00

Quero ser esa brisa lene,
que acariña o túa faciana (case sen tocarte)
que che refresca as tempas (sen colleres friaxe)
quero ser ese ventiño que sopra o teu van,
que te empuxa nas costas sen apurarte,
que lévache ao paso no chairo sen amolarte,
quero ser ese ar,
que se remoe na esquina e érgueche a saia,
que sóbeche polas pernas deixando ver a braga,
e se morro,
virei e soprareiche así como digo, como eu quero.

¿Ti cres?

2008-09-23T02:33:00.000+02:00

Onde van as verbas ocas?
onde os resentimentos de antano?
onde aquelo qué me dicías?
onde están os desenganos?

Hoxe disfrutas dese amor que te desborda,
ese amor que te enche e supera,
que é quizá un amor de primavera,
que disípache a lágrima e a dicha engorda.

Mañá será outro día, outra dúbida esquecida,
e dirás se valía o amor que denantes dábaseche,
mañá, ao espertar deste sono,
verás que ese tempo fíxose pequeno.

Volverás a ser escorregadiza,
a sombra escura, a fácil lágrima,
e a cumprir a túa penitencia,
imposta sen que mediara sentencia,
porque crees que es ti e que non tes cura.

O vello

2008-09-23T02:29:00.000+02:00

Na soedade de este cuarto sen luz,
e a pesares de non precisar vista para isto,
aínda podo notar como o inverno,
tralla sen piedade o vidro da xanela,
co seu vento e auga xeada.

As veces abro a fiestra,
para que a natureza me azote a cara,
e sentir ledo o tremendo contacto,
pois soamente e xa o que me queda.

O persoal entra e sae da peza,
sen falar nada comigo,
eu nin os oio, nin os vexo,
sei que están aquí,
cando me dan nos pes,
coas ferramentas da limpeza,
ou cando poñen algo enriba da mesa,
non sei, nin ora, nin día, nin mes, nin ano,
só sei que o tempo pasa.

Alguén cúrtame o pelo cando está longo,
e tamén as unllas,
sigo afeitándome eu só,
non preciso verme para iso.

Algún día ven alguén,
e coas súas mans quentes colle as miñas frías,
sen dicirme ren, acaríciamas,
non sei quen será... nin se me di algo,
¿e se é algún coñecido?...¡oh Deus!

Levitando

2008-09-23T02:22:00.000+02:00

Chameite ¡amor!
e deixaches ca tenrura
se fixera dona de ti,
ate tremar coma unha folla
dunha arbore no outono,
a piques de caer,
pero resistíndose aínda.
Así, ofrecíchesme os beizos,
tremosos tamén,
vibrantes pola paixón do intre.
Enlazaches a túa pálida man ca miña,
que ao collela e notala tan suave,
tan fría, tan fráxil,
pensei sostela soamente
non se fora partir.
E o bico, sublime agarimo,
que me lanza ao universo.
Diría que floto no cosmos,
sen saber realmente a miña postura no espacio.
E máis, diría que perdo o sentido,
e atópome nunha nube gozosa de algodón, suave toda.

Carta a Xan

2008-09-23T02:19:00.000+02:00

Escríboche esta carta, Xan,
para que vexas que estou vivo,
non preciso nada de ti,
nin doutros seres queridos,
tampouco quero máis trato,
nin consello “de amigo,”
que de consellos e tratos,
teño o corazón ferido,
arranxar arranxareime,
como ata agora teño tido,
o pouco que necesito,
pola man teño collido,
non contestes estas letras,
xa me dou por respondido.

Ca Santa Compaña

2008-09-23T02:12:00.000+02:00

Cantando as letanías ía eu,
Coa Santa Compaña,
Acercóuseme Mariquiña,
Cuberta coa súa saba,
- ¿Imos cara ao Campo Santo?
Dixo, coa súa cara branca,
- Seica sí, que alí nos imos,
Díxenlle eu, sen retrucarlle,
- E ti, ¿onde te has poñer?
- Pois non sei, non o pensei,
- E se..., ¿quedaramos xuntos?
- Quizais non estea ben visto,
- E que teño tanto frío...
Ademais con esta roupa,
Síntome como espida,
- Podo deixarche a miña,
Pois sentir, non sinto ren,
- Ti espido, dáme vergoña,
- O importante es ti,
Que che pase a friaxe
- E que se che ven os osos,
Algún telo moi branco,
- Xa teñen uns cantos anos
E están a se me desfacer.

Ámote

2008-09-14T16:46:00.000+02:00

Xa non chores máis meu amor,
aínda que sexa de ledicia,
o corazón acostúmase,
e xa nada lograría,
co pranto acadara.
Miles de veces díxenche que te amo,
que non son ninguén sen a luz dos teus ollos,
que non me movo se non me guía a túa man,
que baixaríache a lúa mesmo que estivera lonxe,
que será o que teña que ser se ti queres que sexa,
que nin unha noite podo estar sen ti,
que non podo recibir o día sen terte ao meu carón.

Díxenche…

2008-09-13T18:24:00.000+02:00

Díxenche… Amor, e contestaches,
que nunca te dixera, ¡quérote!
falamos de que hai moitas formas de dicilo,
díxencho con feitos,
con murmurios de follas secas,
con ramos de rosas vermellas,
con encontros abraiantes,
con aceptacións inesperadas,
con perdóns non pedidos,
con erros emendados,
con enfados extinguidos.

Sempre estiven ao teu carón,
aínda sen ter nada contigo.